Άλλη μια τέτοια συνέντευξη χρειάζεται ο Καραμανλής

ΑΠΟ ΤΟ APNEAGRΆλλη μια τέτοια συνέντευξη χρειάζεται ο Καραμανλής

Το Σύνδρομο του Σαμψών?

Το Σύνδρομο του Σαμψών? Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ* Δεν γνωρίζω όπως και ΟΛΟΙ οι Έλληνες και οι Ελληνίδες πέραν του Κώστα Καραμανλή και ίσως μιας μικρής ομάδας 4-5 ανθρώπων εάν τελικά ο Πρωθυπουργός μας θα μας οδηγήσει σε εκλογές μέσα στις επόμενες εβδομάδες! Υποθέτουμε όλοι ότι η πλειοψηφία των βουλευτών της Ν.Δ. ΔΕΝ το θέλει για λόγους που μπορεί να υποθέσει οποιοδήποτε άτομο διαθέτει Δείκτη Νοημοσύνης λίγο πάνω από τα όρια του Κρετινισμού… Υποθέτουμε επίσης ότι το ΘΕΛΟΥΝ οι βουλευτές και οι πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ για λόγους που είναι αυτονόητοι… Είναι αλήθεια ότι ψηθήκαμε, την τελευταία δεκαετία, δηλαδή από 1999 του Κώστα Σημίτη μέχρι το «σωτήριο έτος» 2009 του Κώστα Καραμανλή με σκάνδαλα τύπου Χρηματιστήριο Αθηνών, Σύστημα «Σή Φορ Άη», Ομόλογα, ΖΗΜΕΝΣ, ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΟΤΕ, με απίστευτη ακρίβεια, με κλείσιμο επιχειρήσεων και ασφυκτική έλλειψη ρευστότητας στην αγορά, με πυρκαγιές και με τη διαπιστωμένη πλέον αδυναμία να πάνε φέτος διακοπές τουλάχιστον 6 στις 10 ελληνικές οικογένειες και το ερώτημα, τροφοδοτούμενο από τους Δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ είναι πλέον ΕΝΤΟΝΟ: Θα ανακοινώσει στις επόμενες ημέρες, εάν όχι ώρες, ο Κώστας Καραμανλής εκλογές για τις 4 ή στις 11 Οκτωβρίου; Προσωπικά το ΑΠΕΥΧΟΜΑΙ καθώς Βουλευτικές Εκλογές τώρα θα οδηγήσουν την Ελλάδα ΣΙΓΟΥΡΑ σε Ακυβερνησία, η Ελληνική οικονομία ΔΕΝ θα το αντέξει και με την ήδη αποδυναμωμένη Αλληλεγγύη στην ελληνική κοινωνία θα προκληθούν μεγάλες περιπέτειες Έχω και το δικό μου ερώτημα για τον Κώστα Καραμανλή: «Υπάρχει κάποιος λόγος, που τον αγνοούν ΟΛΟΙ οι Έλληνες, για να καταγράψει στην προσωπική του πολιτική ιστορία ως γεγονός ότι τελικά υπέφερε από το Σύνδρομο του Σαμψών;» Με απόφαση, λοιπόν, για εκλογές ΤΩΡΑ εξυπακούεται και το ερώτημα ΟΛΩΝ των Ελλήνων που αγαπούν αυτή τη χώρα: Σε ποιόν, τελικά, συμφέρει η καλλιεργούμενη «πολιτική ανωμαλία;» * Ο καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ θα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 2010

«Ο Νόμος του Σεβασμού»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ

Ταξίαρχου ε.α καθηγητή Στρατιωτικών Σχολών

«Ο Νόμος του Σεβασμού» Λίγα λόγια, έτσι απλά, γι αυτά που άκουσα, γνωρίζω, προσδοκώ, πιστεύω. Όταν σεβόμαστε κάποιον ως πρόσωπο, τον θαυμάζουμε. Όταν τον σεβόμαστε σαν φίλο, τον αγαπούμε. Όταν τον σεβόμαστε ως ηγέτη, τον ακολουθούμε. JOHN C. MAXWELL Για να μη σας κουράζω, αναφέρομαι στον καθηγητή "Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων", του Πανεπιστήμιου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ στο Τμήμα Οργάνωσης & Διοίκησης Επιχειρήσεων, κ. Γιώργο Πιπερόπουλο,

Άνθρωπο του πνεύματος, της καθημερινότητας, αυτόν που σεβόμαστε, σαν πρόσωπο, σαν φίλο, σαν ηγέτη. Πρόσφατα, παρουσίασε δημόσια την πρόθεσή του, να είναι το 2010 υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και έκανε μια δήλωση στο youtube (http://www.youtube.com/watch?v=7is7pBKZbRM), η οποία απετέλεσε το ερέθισμα να καταθέσω τις σκέψεις μου, καθώς με την απλότητά της δείχνει το μεγαλείο της πνευματικής του εμβέλειας. Δεν έχουμε χρήματα είπε, έχουμε όμως γνώσεις, θέληση, αγάπη για τη Θεσσαλονίκη και «τσαμπουκά !» Για πολλούς ίσως έκπληξη, για άλλους μια υπερφίαλη σκέψη, για τους «βολεμένους» μια απειλή, για τους νοήμονες ……….. μια ελπίδα. Κοινωνιολόγος – ψυχολόγος άριστος γνώστης των δομών και σκέψεων της Ελληνικής κοινωνίας, ικανός να ανατρέψει καταστάσεις, να αναδείξει τις ανθρώπινες αξίες και αν απαιτηθεί να «κόψει πόδια» ή μάλλον χέρια, από τυχόν επίδοξους ή υπάρχοντες μακροχέρηδες να ξεβρομίσει τη Θεσσαλονίκη. Ό ηγέτης πρέπει να ξέρει. Πρέπει να ξέρει ότι ξέρει. Πρέπει να κάνει σαφές στους γύρω του ότι ξέρει. Clarence B. Randall Ο Πιπερόπουλος ξέρει, απέδειξε ότι ξέρει, παρεμβαίνει στα καθημερινά δρώμενα και επειδή ξέρει καθοδηγεί, δεν φοβάται γιατί δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, έχει άποψη, προβάλει, δίνει ελπίδα. Το αυτί του ηγέτη πρέπει να αντηχεί από τι φωνές του κόσμου. Woodrow Wilson (πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ) Ενθαρρύνει τους φοιτητές του, τους φίλους του, το κοινό να του λένε εκείνο που πρέπει να γνωρίζει, και όχι εκείνο που θέλει να ακούσει. Ο Πιπερόπουλος ακούει, αφουγκράζεται, καταλαβαίνει τον παλμό της εποχής, τη νεολαία, τον κόσμο της Θεσσαλονίκης, τις διάφορες κοινωνικές ομάδες, τις ιδιαιτερότητες, τις φοβίες. Απευθύνεται σε όλους, κατανοεί, συνδυάζει φιλότιμο και εργασία, επιβραβεύει , καθίστα τον καθένα υπεύθυνο, επιβάλει κυρώσεις επιλέγει συνεργάτες, με βάση την ηθική και τις γνώσεις. Ο καλύτερος Ηγέτης αυτός που έχει την ικανότητα να επιλέγει συνεργάτες που να κάνουν αυτό που θέλει χωρίς, να μπλέκει στα πόδια τους όταν το κάνουν. Theodore Roosevelt

Όσοι τον γνωρίζουμε, πιστεύουμε στις ικανότητές του, γιατί και μπορεί και θέλει, έχει και «τσαμπουκά» να κάνει τη Θεσσαλονίκη πόλη υπόδειγμα, πόλη «καθαρή»,πόλη της Ευρώπης και όχι των «Βαλκανίων. Προ λίγων μηνών, έγραψε και δημοσίευσε ένα διαχρονικό για τα Ελληνικά δεδομένα βιβλίο, ένα οδηγό συμπεριφοράς και επιβίωσης το «Καληνύχτα Ελλάδα». Μέσα από τις γραμμές αυτού του βιβλίου, αντιλαμβάνεται κανείς το μεγαλείο της ώριμης σκέψης, αυτής που λόγω της σύγχυσης των καιρών, λείπει από τους περισσοτέρους από μας. Η απόφασή του να κατεβεί ως ανεξάρτητος και να διεκδικήσει το χρίσμα του δημάρχου, δίδει μια ευκαιρία στην πόλη , μια ευκαιρία γι αυτούς που σκέπτονται, γι αυτούς που μπορούν να δουν πέρα από την καθημερινότητα, γι αυτούς που έχουν την κρίση να αντιληφτούν ότι, μπορεί να έρθει, επιτέλους, και το «Καλημέρα Θεσσαλονίκη μας». Λευτέρης Παπαϊωάννου Ταξίαρχος ε.α καθηγητής Στρατιωτικών Σχολών

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Σύγχρονες, κρυφές, απειλές!...

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Σύγχρονες, κρυφές, απειλές!... Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ* Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας Δρόσισε κατακαλόκαιρα τις καρδιές μας ο μνημειώδης ιστορικός λόγος του Προέδρου της Δημοκρατίας κ Παπούλια στην εκθαμβωτική με την λιτότητά της 35η επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα… Ρακόμελο συμβολικό παραμένει στις ψυχές μας ο στίχος του ποιητή που είχε επισημάνει ότι η Ελευθερία μας απαιτεί αρετή και τόλμη! Θα το καταθέσω φωναχτά αυτό που αισθάνομαι προσθέτοντας ότι σήμερα η Δημοκρατία χρειάζεται δυο ακόμη προϋποθέσεις για να λειτουργήσει: πολίτες ορθά πληροφορημένους, με ικανότητα ευθυκρισίας… Δημοκρατία έχουμε στον 21ο αιώνα στις περισσότερες χώρες του ΟΗΕ και φυσικά στη γενέτειρά την Ελλάδα, αλλά το ερώτημα ήταν και παραμένει εάν υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε στο δημοκρατικό πολίτευμα να επιβάλλεται η απόφαση της πλειοψηφίας ενώ ταυτόχρονα να διατηρείται το δικαίωμα της μειοψηφίας να ελέγχει την εξουσία και τις αποφάσεις της για το κοινό καλό. Για τούτον ακριβώς το λόγο έκανα πρόσθεση στο μεστό νοήματος στίχο του ποιητή δηλώνοντας ότι το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί καλά πληροφορημένους και σκεπτόμενους πολίτες που διαθέτουν την ικανότητα της ορθής αξιολόγησης και ευθυκρισίας. Δυστυχώς, όμως, αυτό ΔΕΝ μοιάζει να ισχύει ούτε παντού ούτε πάντοτε δημιουργώντας μια κατάσταση που θα περιγράψω παρακάτω ζητώντας, ταυτόχρονα, την απαραίτητη συγνώμη από γονείς και συγγενείς παιδιών με «ειδικές ανάγκες». Υποθέστε ότι μια τάξη δημοτικού με 9 παιδιά με «ειδικές ανάγκες» (τα χαρακτηρίζει το σύνδρομο Down) έχει ένα χαρισματικό δάσκαλο που θέλει να τους διδάξει την διαχρονική αξία της Δημοκρατίας.

Τους εξηγεί, λοιπόν, και γίνεται κατανοητός, ότι στη Δημοκρατία γίνεται αυτό που αποφασίζει η πλειοψηφία, αποχωρεί από την τάξη και αφήνει τα παιδιά να επιλέξουν κάτι και να ψηφίσουν για αυτό….Δημοκρατικά! Όταν επιστρέφει ο δάσκαλος του ανακοινώνουν τα αποτελέσματα: 5 ψήφισαν ΥΠΕΡ της απόφασης, 3 ψήφισαν κατά και 1 παιδί έριξε λευκό!

Ρωτώντας τι επέλεξαν να κάνουν ακούει εμβρόντητος «να σας πετάξουμε Κύριε έξω από το παράθυρο, να δούμε πώς θα πέφτετε και όταν ανεβείτε επάνω να μας πείτε πώς αισθανθήκατε!» Η αίθουσα βρίσκεται στον τρίτο όροφο!!! Ο χαρισματικός και καλοπροαίρετος δάσκαλος έχει τελικά μόνο δυο επιλογές: να αποδεχθεί και να εφαρμόσει την απόφαση των παιδιών επιβεβαιώνοντας την ομορφιά και τη δύναμη της δημοκρατίας οπότε και θα σκοτωθεί πέφτοντας από τέτοιο ύψος ή να αρνηθεί να εφαρμόσει την απόφαση που πάρθηκε με δημοκρατικές διαδικασίες αποδεχόμενος ότι τα παιδιά ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ να πάρουν σοβαρές αποφάσεις καθώς ΔΕΝ διαθέτουν εξαιτίας του προβλήματός τους το απαιτούμενο επίπεδο διανοητικής ικανότητας (I. Q.) οπότε και ΚΑΤΑΡΓΕΙ τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τις δημοκρατικές διαδικασίες σώζοντας τη ζωή του και αποφεύγοντας να εμπλέξει τα παιδιά σε κακουργηματική πράξη!!! Στις σύγχρονες δημοκρατίες οι πολίτες από έλλειψη υπεύθυνης πληροφόρησης, και από την παροχή τόνων παραπληροφόρησης αδυνατούν να λειτουργήσουν με γνώση οπότε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συχνά λειτουργούμε ως «παιδιά με ειδικές ανάγκες» και μετά αυτοχαρακτηριζόμαστε ως…ΚΟΨΟΧΕΡΗΔΕΣ!!! Δυστυχώς η Δημοκρατία νοσεί, σε ελλαδικό και προφανώς σε παγκόσμιο επίπεδο!

Το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί πολίτες ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΥΣ με ψηλό αίσθημα ΕΥΘΥΝΗΣ για τις επιλογές τους, ΙΚΑΝΟΥΣ να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Τα παραπάνω φαντάζουν ως όνειρα θερινής νυκτός.

Σε παγκόσμια κλίμακα υπάρχει διάχυτο «αλισβερίσι» (εκλέγουμε όχι Βουλευτές αλλά «βολευτές»), η απάθεια και ο κυνισμός θριαμβεύουν και οδηγούν τους ψηφοφόρους να ΜΗ συμμετέχουν στις διάφορες εκλογικές διαδικασίες ( όπως έγινε με πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα τρόπο στις πρόσφατες ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ) με αποτέλεσμα να εκλέγονται με χαμηλά ποσοστά ψήφων άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες και αποδεδειγμένες ικανότητες, κατευθυνόμενοι από άγνωστες δυνάμεις και σκοτεινά κέντρα εξουσίας και αυτό το βιώνουν καθημερινά οι πολίτες από άκρο σε άκρο του Πλανήτης μας.

Για το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ πολίτευμα οι προοπτικές δεν φαίνεται να είναι ευοίωνες…. Τί κρίμα, αλήθεια… * Ο καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ θα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Οκτώβρη 2010 Δείτε : http://www.youtube.com/watch?v=7is7pBKZbRM

Η στάση της Τουρκίας γιά την γενοκτονία των Ποντίων.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙΤου καθηγητή πανεπιστημίου, Φάνη Μαλκίδη

Είναι γεγονός ότι οι τουρκικοί μηχανισμοί και οι υποστηρικτές τους σε όλον τον κόσμο εφευρίσκουν διάφορα σενάρια προκειμένου να δικαιολογήσουν τις μαζικές εκτοπίσεις και τελικώς τις μαζικές δολοφονίες ενάντια στους Έλληνες.

Ένα πρώτο «επιχείρημα» που συνδέεται και με στοιχεία που αναιρούν την ιστορία χιλιάδων ετών, υποστηρίζει ότι «οι Έλληνες ουδέποτε εγκαταστάθηκαν στη Μικρά Ασία, παρά μόνο περιστασιακά ….

Ουδέποτε θεωρήθηκαν τα διεκδικούμενα σήμερα από αυτούς εδάφη ως τμήμα της φυλετικής τους κοιτίδας…».

Υποστηρίζεται ότι μόλις ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, πολλοί Έλληνες λιποτάκτησαν από τον οθωμανικό στρατό και έδρασαν ως αντάρτες πίσω από τις οθωμανικές γραμμές. Αντιμέτωπος μ' αυτή την κατάσταση, ο οθωμανικός στρατός προχώρησε σε σποραδικές εκτοπίσεις τους ελληνικούς πληθυσμούς και οδήγησε σε μία σειρά από σχετικά, όπως τονίζεται μικρής έκτασης σφαγές.

Επίσης, οι Τούρκοι προσπαθούν να αλλοιώσουν τον αριθμό των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος και από Τούρκους συγγραφείς υπερτονίζεται η πληθυσμιακή υπεροχή των Οθωμανών.

Ακόμη από την τουρκική πλευρά τονίζεται ότι τα επίσημα αρχεία της οθωμανικής κυβέρνησης, δεν περιέχουν κανένα έγγραφο που να αποδεικνύει κυβερνητική εμπλοκή στους φόνους.

Όμως είναι γεγονός ότι από τα οθωμανικά αρχεία, ακόμη και με τον τρόπο που κυκλοφόρησαν, και κυρίως πολλές βρετανικές, γαλλικές και αμερικάνικες εκδόσεις και κυρίως γερμανικές πηγές της εποχής κάνουν λόγο για κυβερνητική εμπλοκή στη εκτόπιση «Ελλήνων, εξ ων ολίγοι επέζησαν».

Οι μέθοδοι που εφαρμόστηκαν για την εξόντωση ήταν περίπου οι ίδιες παντού, ζήτημα που συνιστά ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης οργανωμένου σχεδίου.

Επίσης ένα ζήτημα που προκύπτει είναι εκτός από το οικονομικό μποϊκοτάζ των ελληνικών επιχειρήσεων, μέτρο που ακολουθήθηκε πιστά κατά τη διάρκεια του Εβραϊκού ολοκαυτώματος, η αρπαγή των ελληνικών περιουσιών από τα θύματα της γενοκτονίας, περιουσίες που αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία της τουρκικής εθνικής οικονομίας και της τουρκικής αστικής τάξης.

Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι η οικειοποίηση των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων (και Αρμενίων) σε διάφορες χρονικές φάσεις του 20ου αιώνα οδήγησε την οθωμανική- τουρκική οικονομία σε άνοδο.

'Oλες οι κυβερνήσεις της Τουρκίας, αρνήθηκαν τη σχετική με τη γενοκτονία κατηγορία.

Στους διεθνείς οργανισμούς και στη διάρκεια επιστημονικών συναντήσεων, η Τουρκία δεν έπαψε να αναπτύσσει συντονισμένες προσπάθειες για να εμποδίσει κάθε αναγνώριση της γενοκτονίας, και κάθε έρευνα πάνω στα περιστατικά αυτής της γενοκτονίας

Αυτά τα μέσα που αναπτύσσει για τη διάψευση της ιστορικής αλήθειας και για την εξυπηρέτηση της παραπληροφόρησης, η Τουρκία μπορεί σίγουρα να τα εντείνει στο μέλλον: στο εσωτερικό να συσπειρώσει το εθνικό συναίσθημα γύρω από γεγονότα, όπως τα μνημόσυνα των θυμάτων της Τουρκίας κατά την περίοδο 1915-1922, ή ημέρες μνήμης και τιμής ορισμένων υπευθύνων της γενοκτονίας, μεταξύ των οποίων οι Μουσταφά Κεμάλ, ο Ταλαάτ και ο Ενβέρ, ο Τοπάλ Οσμάν, ενώ στο εξωτερικό με τη δημιουργία «ινστιτούτων» και άλλων «κέντρων τουρκικών μελετών».

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η Τουρκία εκτός από την άρνηση τέλεσης του εγκλήματος, έχει επιδοθεί σε συστηματική προσπάθεια για να εξηγηθεί, να δικαιολογηθεί και να στοιχειοθετηθεί το μαζικό έγκλημα, που κατέληξε στην ολοκληρωτική εκδίωξη των Ελλήνων. Οι τελευταίες ενέργειες που αναδεικνύουν το ιδιαίτερο ρόλο της τουρκικής προπαγάνδας είναι οι δηλώσεις μετά την παρουσίαση Ποντιακών χορών στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (2004), ότι οι Έλληνες έκλεψαν τους τουρκικούς χορούς, οι δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Μάιος 2006) μετά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της γενοκτονίας στη Θεσσαλονίκη ή η συμμετοχή σε χορούς στον Πόντο του τότε υπουργού εξωτερικών και μετέπειτα προέδρου της χώρας Αμπνουλάχ Γκιουλ (Ιανουάριος 2007), ο οποίος δήλωσε ότι αυτοί είναι τουρκικοί χοροί.

Επίσης το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας με ανακοίνωσή του (26 Μαΐου 2008) διαμαρτυρήθηκε προς την ελληνική κυβέρνηση για την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, αφού θεωρεί ότι η σχετική απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1994 του Ελληνικού Κοινοβουλίου στρέφεται «κατά του Ιδρυτού της τουρκικής δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ».

Η Τουρκία, με την αναγνώριση της ευθύνης της για τη γενοκτονίας των Ελλήνων, θα ανελάμβανε τη δέσμευσή της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου τού δικαιώματος στην αλήθεια, πιο αξιόπιστα.

Είναι ασυμβίβαστο με την δέσμευση για τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν άτομα ή απόγονοί τους που οργάνωσαν τη γενοκτονία των Ελλήνων έχουν αποκατασταθεί και σχολεία και αερολιμένες να ονομάζονται με ονόματα τους.

Στη Γερμανία δεν υπάρχει ούτε οδός, ούτε αεροδρόμιο, ούτε προτομή ή άγαλμα του Χίτλελ, του Γκέμπελς, του Χάιντριχ, σε αντίθεση με την Τουρκία.

Μια σύγχρονη, δημοκρατική Τουρκία, που δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Συνθήκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές συμβόλαιο για τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα άμεσα, σταματώντας την προπαγάνδα και υιοθετώντας την αλήθεια.

Διαβάστε περισσότερα άρθρα κάνοντας κλίκ ΕΔΩ

Υπάρχουν κι άλλες απόψεις: Yankees Go Home

ΑΠΟ SIBILLAΜια παγκόσμια ανησυχία, ένας πανικός έχει κυριεύσει τους πολιτικούς και τα κόμματα σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.

Απ’ αυτόν τον «πυρετό» δεν ξέφυγαν και οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας (με εξαίρεση το ΚΚΕ).

Οι Τράπεζες δεν εμπιστεύονται Τράπεζες (sic)!

Οι Τράπεζες δεν δανείζουν πλέον χρήμα Τράπεζες (sic)!

Το «δηλητήριο» που εισήγαγαν οι ΗΠΑ (made in USA) στο διεθνές χρηματιστηριακό σύστημα, παράγει αποτελέσματα.

Κανείς δεν γνωρίζει ποσότητα και τόπους διάχυσης αυτού του αμερικάνικου «δηλητηρίου».

Η Securities and Exchange Commission,[1] η Federal Reserve – FED,[2] η κυβέρνηση Bush και ο υπουργός οικονομικών Paulson, που βρισκόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Δεν γνώριζαν για τις «εξαγωγές» δομημένων ομολόγων (εκεί διδάχτηκαν το κόλπο και τα golden boys του Καραμανλή) και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία;

Κι όμως, αυτοί οι μπάσταρδοι ΓΝΩΡΙΖΑΝ πολύ καλά!

Λίγο «δηλητήριο» αρκούσε για την παραγωγή χιλιάδων ανέργων, αστέγων και την καταστροφή χιλιάδων απλών ανθρώπων.

Βέβαια, οι δικοί μας πολιτικοί για να πίνουν το αίμα των εργαζομένων (βλέπε: τελευταία περίπτωση τον Αλογοσκούφη, αλλά μην ξεχνάμε τον Σημίτη, τον Χριστοδουλάκη, τον Παπαντωνίου και τους πληρωμένους δημοσιογράφους των ΜΜΕ), για να μας εξοντώνουν με φόρους, επιχειρηματολογούν με το φόβητρο του «δημόσιου χρέους».

Κανείς έλληνας πολιτικός δεν έχει τολμήσει να πει την αλήθεια!

Ποια είναι η αλήθεια;

Η χώρα με το μεγαλύτερο «δημόσιο χρέος» στον πλανήτη είναι οι ΗΠΑ, που καταναλώνουν το 1/3 των πόρων του πλανήτη, κι ας είναι μόνον 300 εκατομμύρια σε σύνολο 6,7 δισεκατομμυρίων κατοίκων.

Η «υπερδύναμη» με τους πλανητάρχες της στέκονται στα ξύλινα πόδια τους ελέγχοντας την παγκόσμια οικονομία, κυρίως από το εμπόριο όπλων και έχοντας υποταγμένη την δήθεν ενωμένη Ευρώπη.

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ.

Ποιο είναι και τι θέλει το ΠΑΣΟΚ σήμερα: Διλήμματα και δυνατές απαντήσεις

(ΑΠΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑ http://www.imerisia.gr) Την ερχόμενη Τετάρτη το ΠΑΣΟΚ κλείνει 34 χρόνια ζωής. Οι διαδοχικές φάσεις εξέλιξης της φυσιογνωμίας του συντελέστηκαν σχεδόν πάντοτε, μέσα σε ένα περιβάλλον δυναμικής ανάπτυξης και σταθεροποίησής του στο κομματικό σύστημα, έως την εκλογική ήττα του 2004, που αντίθετα με άλλες ήττες του κόμματος είχε δομικό (στρατηγικό) χαρακτήρα. Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗΣ Επιστημονικός Σύμβουλος της VΡRC Την ερχόμενη Τετάρτη το ΠΑΣΟΚ κλείνει 34 χρόνια ζωής. Οι διαδοχικές φάσεις εξέλιξης της φυσιογνωμίας του συντελέστηκαν σχεδόν πάντοτε, μέσα σε ένα περιβάλλον δυναμικής ανάπτυξης και σταθεροποίησής του στο κομματικό σύστημα, έως την εκλογική ήττα του 2004, που αντίθετα με άλλες ήττες του κόμματος είχε δομικό (στρατηγικό) χαρακτήρα. Σήμερα, είναι ήδη 4,5 χρόνια εκτός κυβερνητικής εξουσίας και το ερώτημα που πλανάται στην κοινή γνώμη και τις πολιτικές ή οικονομικές ελίτ είναι αν μπορεί να ανακάμψει από τις αλλεπάλληλες κρίσεις που έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σήμερα ένας «μεγάλος ασθενής» είναι κοινός τόπος. Το ζητούμενο είναι η διάγνωση της ασθένειας και η θεραπεία της. Για την κρίση στο ΠΑΣΟΚ σε γενικές γραμμές έχουν προταθεί σχηματικά δύο ερμηνευτικά σχήματα. Το πρώτο σχήμα θεωρεί σε γενικές γραμμές ότι για την κρίση του κόμματος φταίει η σημερινή πολιτική του ηγεσία (ο πρόεδρος). Το δεύτερο σχήμα θεωρεί ότι φταίει το «φθαρμένο» πολιτικό προϊόν που ενσαρκώνει και που χαρακτηρίζεται από κυβερνητισμό, κρατικισμό, έλλειψη πολιτικών προτάσεων, έλλειψη ικανών και άφθαρτων στελεχών (κυρίως στο επίπεδο των τοπικών κοινωνιών). Και οι δύο ερμηνείες αγγίζουν υπαρκτές πλευρές της κρίσης του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και πάλι, επειδή είναι περιορισμένης εμβέλειας, καταγράφουν ορισμένα συμπτώματα αλλά δεν εμβαθύνουν στις αιτίες τους. Τίποτα δεν δείχνει από τα διαθέσιμα δεδομένα ερευνών που υπάρχουν ότι μια άλλη ηγεσία θα τα πήγαινε καλύτερα από τον Γ. Παπανδρέου και θα έβαζε το ΠΑΣΟΚ «αυτομάτως» σε τροχιά ανάκαμψης. Επίσης, αν και είναι γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ κουβαλά μεγάλη φθορά από τα χρόνια της διακυβέρνησής του, εντούτοις το επιχείρημα αυτό δεν είναι δυνατόν να ερμηνεύσει με απόλυτο τρόπο το γιατί, παρά τις ανανεώσεις σε πρόσωπα και παρά το χρόνο που έχει μεσολαβήσει, αδυνατεί έως σήμερα τουλάχιστον να προσποριστεί οφέλη από τη φθορά της Νέας Δημοκρατίας. Το βασικό αίτιο της κρίσης του ΠΑΣΟΚ, όπως και όλων των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, είναι η αδυναμία τους να προσδιορίσουν και πολύ περισσότερο να υλοποιήσουν στρατηγική ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου» μεταξύ των δυνάμεων της εργασίας και του κεφαλαίου και, περαιτέρω, η αδυναμία τους να εγγυηθούν για την εφαρμογή του μέσω των ρυθμιστικών και παρεμβατικών μηχανισμών του κράτους. Οι σημερινοί οικονομικοί και εργασιακοί συσχετισμοί είναι ασφυκτικοί υπέρ του κεφαλαίου και στην εξέλιξη αυτή συνέδραμαν καταλυτικά και οι (νεοφιλελεύθερες) κυβερνητικές πολιτικές της σοσιαλδημοκρατίας την τελευταία 15ετία. Παράλληλα, ο ρυθμιστικός-παρεμβατικός ρόλος του κράτους έχει περιοριστεί σημαντικά, με αποτέλεσμα να λιγοστεύουν και τα εργαλεία άσκησης πολιτικών που θα ήταν περισσότερο εξισορροπιστικές σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Ο περιορισμός των αρμοδιοτήτων του κράτους και των ρυθμιστικών του οργάνων υπέρ του «γενικού συμφέροντος» αποτελεί μια τεράστια νίκη των ιδεών και των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού, κυρίως γιατί σήμερα ορίζουν το (ασφυκτικό) πλαίσιο άσκησης των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών. Στις συνθήκες αυτές -και βεβαίως και με ευθύνη δική τους-, τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας έχουν χάσει τη «χρησιμότητά» τους σε πολύ μεγάλο βαθμό. Γι αυτό και δυσκολεύονται σχεδόν παντού στην Ευρώπη να ανακάμψουν εκλογικά. Τα βαθύτερα αίτια της κρίσης του ΠΑΣΟΚ πρέπει συνεπώς να ανιχνευθούν σ' αυτήν τη δομική κρίση της σοσιαλδημοκρατίας. Η άμεση απεικόνισή της εμφανίζεται στην κρίση της κοινωνικής-εκλογικής συμμαχίας του κόμματος. Μεγάλα τμήματα των «μη-προνομιούχων» ή «μη-κατεχόντων» έχουν απομακρυνθεί από το ΠΑΣΟΚ ακριβώς λόγω του ασαφούς κοινωνικο-πολιτικού και προγραμματικού στίγματος του κόμματος, αλλά και λόγω της μαζικής πεποίθησης ότι οι περιοριστικές πολιτικές του «μικρότερου» κράτους και της ελεύθερης αγοράς είναι μη-υπερβάσιμες από τα σημερινά πολιτικά κόμματα διακυβέρνησης. Βεβαίως, πέρα από τις μακροχρόνιες τάσεις υπάρχουν και οι συγκυρίες. Σήμερα στην Ελλάδα εμφανίζεται μια μεγάλη κρίση διακυβέρνησης, με τη Ν.Δ. να έχει μπει σε τροχιά μεγάλης πολιτικής και εκλογικής φθοράς. Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να κερδίσει τη φθορά της Ν.Δ. είναι υπαρκτή. Εκεί άλλωστε εντοπίζεται και η σημερινή κρίση του δικομματισμού, με τα δύο κόμματα να δυσκολεύονται να αθροίσουν από κοινού έστω και το 65% του εκλογικού σώματος. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το ΠΑΣΟΚ να καταφέρει στο επόμενο διάστημα να «ισοφαρίσει» στην πρόθεση ψήφου τη Ν.Δ. ή ακόμη και να την ξεπεράσει, ακριβώς διότι οι ρυθμοί πτώσης της τελευταίας είναι ισχυρότεροι από αυτούς του ΠΑΣΟΚ. Το ενδεχόμενο αυτό είναι πιθανόν να εξελιχθεί στο επόμενο διάστημα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει το τέλος της κρίσης του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, όσο οι συνθήκες αποδόμησης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων κυριαρχούν τόσο περισσότερο θα συμβάλουν στην εμβάθυνση της κρίσης του (σοσιαλδημοκρατικού) κόμματος, το οποίο θα εμφανίζεται εγκλωβισμένο, από τη μια πλευρά από τη διογκούμενη κοινωνική διαμαρτυρία και από την άλλη πλευρά από τους «περιοριστικούς» όρους άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει εισέλθει σε μια μεταβατική φάση, με ισχυρή πιθανότητα να υπάρξουν ανατροπές και αλλαγές στο σύστημα των πολιτικών εκπροσωπήσεων. Το ΠΑΣΟΚ για να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη συγκυρία αυτή πρέπει καταρχήν να απαντήσει στο ερώτημα αν είναι διατεθειμένο να υπερβεί τα σημερινά όρια άσκησης της πολιτικής. Ανάλογα με την απάντηση, θα πρέπει να κινηθεί στην προγραμματική ενοποίηση της κοινωνικής συμμαχίας που θέλει να εκπροσωπήσει. Ερωτήματα, ωστόσο, πολύ δύσκολα, όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ αλλά για το σύνολο των προοδευτικών κομμάτων.

ΗΡΩΑΣ Η ΖΩΝΤΑΝΟΣ;

(Από το fireman.gr)

Αρχικά να πω ότι είμαι πυροσβέστης. Επαγγελματίας. Αλλά, απλά Πυροσβέστης.
Βέβαια στα παιδικά μου χρόνια δεν φανταζόμουν, ούτε ονειρευόμουν να γίνω ποτέ πυροσβέστης. Κάποια στιγμή ή αναζήτηση καλής δουλειάς με έφερε στην πυροσβεστική οικογένεια. «Τους ταβλαδόρους» όπως μου λέγανε πολλοί. Τους αγνοούσα και τους αγνοώ ………
Χαίρομαι που είμαι πυροσβέστης γιατί μπορώ να βοηθώ τους συνανθρώπους μου. Ταυτόχρονα λυπάμαι που είμαι Πυροσβέστης γιατί όταν εγώ δουλεύω πάντα κάποιος συνάνθρωπος υποφέρει………….
Τις τελευταίες μέρες βλέπω αυτό τον όλεθρο, αλλά δεν μπορώ να κλείσω μάτι.
Στο παρελθόν υπηρέτησα σε υπηρεσίες όπου υπήρχαν δάση και συμμετείχα σε κατασβέσεις πολλών ημερών.
Και γνωρίζω καλά τι σημαίνει μεγάλη πυρκαγιά. Γνωρίζω καλά τι σημαίνει πανικός και τρόμος. Για την ζωή σου, την οικογένειά σου, την περιουσία σου, την επόμενη μέρα.
Ακούω και βλέπω απεγνωσμένους ανθρώπους να ζητάνε βοήθεια από πυροσβέστες και οχήματα που ΔΕΝ επαρκούν.
Τεράστιες οι φλόγες, πολλά χιλιόμετρα τα μέτωπα, πολλές οι πυρκαγιές.
ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ οι πυροσβέστες της περιοχής.
Πώς να επαρκούν, όταν το 1/4 της δύναμης είναι στα γραφεία;
Πώς να επαρκούν όταν έχει να γίνει πρόσληψη 7 χρόνια με αποτέλεσμα ο μέσος όρος να είναι στα 45 χρόνια;
Που να βρεθούν τα οχήματα όταν το 30% του στόλου είναι πάνω από 20 χρονών, με ελαττώματα, που πολλές φορές μπαίνουν στο συνεργείο για να μπορέσουν να αντέξουν 10 μέρες επιπλέον πριν διαλυθούν;
Πώς να βοηθήσουν οι εποχικοί που είναι έρμαια «φωστήρων»; Βλέπετε τους προσλαμβάνουν 5 μήνες, με 500 ή 600 ευρώ το μήνα, τους εξαντλούμε (όχι εμείς οι πυροσβέστες αλλά οι «μεγάλοι») στις (8ωρες, 16ωρες) περιπολίες, ενώ ταυτόχρονα τους θεωρούν κατώτερους ανθρώπους και όχι συναδέλφους, προσωπικούς υπαλλήλους πολλές φορές για να ικανοποιούν τα στρατιωτικά τους απωθημένα (αυτό το τελευταίο συμβαίνει και με τους μόνιμους πυροσβέστες οι οποίοι ΔΙΑΤΑΖΟΝΤΑΙ να κάνουν απίθανα πράγματα από μερικούς αξιωματικούς).
Εγώ δεν είμαι ικανός να κρίνω λέει τους ανωτέρους μου (δεν ξεχνώ ότι πολλοί απʼ αυτούς μπήκαν στην Πυροσβεστική με ένα κιλό τυρί ή ένα τενεκέ λάδι αλλά νοοτροπία κροκόδειλοελεφαντούαινας) ας έχω τελειώσει πανεπιστήμιο.
Υπάγομαι σε κανονισμό που γράφτηκε μετά το έπος του 40, και η όποια τροποποίησή του έγινε με γνώμονα το τίποτα.!!!!
Σκεπτόμενος λοιπόν την επόμενη μέρα……………. ΑΓΑΝΑΚΤΩ
ΑΓΑΝΑΚΤΩ γιατί:
• Όταν πάω σε συμβάν συνήθως μου λείπει η υποστήριξη μιας και δεν υπάρχει επάρκεια προσωπικού,
• Η εκπαίδευση που έχω είναι ΚΥΡΙΩΣ από την εμπειρία, μιας και δεν γίνεται σωστή και ουσιαστική εκπαίδευση
• Με «διατάζουν» άνθρωποι που νομίζουν ότι δουλεύω στο χωράφι τους, ενώ αυτοί ενδιαφέρονται για τον εαυτό τους και μόνο,
• Με καθοδηγούν άνθρωποι πως θα πράξω, οι οποίοι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα δούλευαν ως εργάτες ανειδίκευτοι,
• Με θεωρούν αναλώσιμο υλικό,
• Αν πάθω κάτι στο συμβάν, η οικογένειά μου θα πάρει λεφτά μόνο αν ζητιανέψει……………….. και ΜΟΝΟ από ΕΡΑΝΟ των συναδέλφων,
• Κάνω υπηρεσία σε χώρους όπου οι συνθήκες διαμονής, υγιεινής είναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ,
• Πάω σε συμβάν χώρίς να ξέρω πόσο θα δουλέψω, πόσο θα ξεκουραστώ,μ αν θα φάω για να αντέξω, και κυρίως αν θα γυρίσω πίσω,
• Πληρώνομαι μόνο για τις ημέρες που νόμιμα δουλεύω και δεν πληρώνομαι για τις «επιφυλακές», για τις πλέον των 48 νυκτερινών ωρών το μήνα (και ας δουλεύω πολλές φορές και 88 ώρες νύχτα ή 500 ώρες συνολικά το μήνα ).
• Και για όλα αυτά που φροντίζουν οι κρατούντες, οι διοικούντες που καταφέρνουν με το γνωστό «διαίρει και βασίλευε».
ΓΙΑΤΙ;
Η πιο λογική τους απάντηση…………………….
- Αν δεν σου αρέσει, παραιτήσου!!!!!
Αυτοί είναι αγαπητοί μου, οι άνθρωποι που όλοι μας, εσείς και εγώ, δεχόμαστε ή αναγκαζόμαστε να μας κυβερνούν και να μας διοικούν.
Ήρωες οι πυροσβέστες
Ήρωες οι συμβασιούχοι
Ήρωες οι εθελοντές
Νεκροί όμως…………
Προτιμώ να είμαι ΖΩΝΤΑΝΟΣ και ανώνυμος παρά νεκρός και ήρωας

Χωρις ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ.