ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ.

Για πρώτη φορά δεν ξέρω τι να γράψω, πώς να εκφράσω τα συναισθήματα μου για την απώλεια ενός πολύ καλού φίλου.
Από την ώρα που το έμαθα, μόνο εικόνες περνούν από μπροστά μου.
Εικόνες από την Κινέττα, το σπίτι στο Αιγάλεω, τις συναντήσεις μας για κανένα ουζάκι, τα ατέλειωτα καλαμπούρια…
Ένας πολύ καλός φίλος, ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ έφυγε.
Μόρτης ήταν που έφυγε και ο πατέρας του, ο μεγάλος ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ.
Μόρτης του 1992.
10 του Μάρτη, μετά από 16 χρόνια, την ίδια μέρα, από την ίδια αρρώστια φεύγει και ο Μιχάλης.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει με αυτόν τον μήνα, αλλά μοιάζει να ΄ναι καταραμένος.
Τι να πρωτοθυμηθώ για τον Μιχάλη;
Δεν είναι και λίγα τα όσα περάσαμε παρέα.
Καλά και άσχημα.
Ο Μιχάλης από μικρό παιδί ήταν στο «πατάρι» μαζί με τον πατέρα του.

Γνώριζε και έπαιζε όλα τα έγχορδα.
Όταν ο «μπαρμπαγιώργος» έφυγε, ο Μιχάλης ήταν ο συνεχιστής της ιστορίας του.
Τον συναντούμε σαν ερμηνευτή στη δισκογραφική έκδοση του Γιώργου Ζαμπέτα με τίτλο «Χίλια Περιστέρια» (1991).
Το 2000 κυκλοφόρησε το CD του «Ο Μπάρμπας μου ο Παναής» σε μουσική Γιώργου Στεφανάκη και στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.
Το 2004 κυκλοφορεί «Τα Γαϊδουράκια» σε μουσική Γιώργου Ζαμπέτα και Γιώργου Στεφανάκη.
Το 2001 συμμετείχε στο CD «Ανωτάτη Ζαμπετική».
Τον Μιχάλη τον έζησα θα έλεγα αρκετά, και μας συνέδεε μεγάλη φιλία.
Μπορεί να μην ζούσαμε στον ίδιο τόπο, να μας χώριζαν αρκετά χιλιόμετρα, αλλά μιλούσαμε καθημερινά τόσο από το τηλέφωνο, όσο και μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων.
Κάθε φορά που πήγαινα στην Αθήνα, θα συναντιόμασταν για να τα πούμε.
Ο Μιχάλης θα μπορούσε να είναι στην «επικαιρότητα» εάν επέλεγε να ασχοληθεί με σημερινά «σουξέ».
Δεν το έκανε.
Έμεινε έξω από αυτά τα παιχνίδια, και ασχολήθηκε με το έργο του πατέρα του, αλλά και με κάποιες παράγωγες (όπως ο Μπάρμπας μου ο Παναής, Τα γαϊδουράκια, κλπ) πηγαίνοντας κόντρα στο «ρεύμα».
Τα τελευταία χρόνια έμενε στην Κινέττα, εκεί που παλιά ήταν το «εξοχικό» της οικογένειας, και δούλευε στο στούντιο που είχε φτιάξει με καλούς φίλους.
Πάει καιρός που είχαμε πει να έρθει στην Χαλκιδική με το τρεχαντήρι, για διακοπές, και για πάμε και για κανένα ψάρεμα.
Του Μιχάλη του άρεσε να ασχολείται με τα κοινά, έτσι τον βρήκαμε κάποια στιγμή να είναι δημοτικός σύμβουλος στο Αιγάλεω.
Σαν άνθρωπος, ήταν αυτό που λέμε «έξω καρδιά», ο ιδανικός για παρέα, γλέντι, χαβαλέ, αφήνοντας πίσω τα δικά του προβλήματα.
Ήθελε όλοι να περνούν καλά, άσχετα αν εκείνος πονούσε.
Δεν το έδειχνε.
Η συνέχεια θα είναι δύσκολη από εδώ και πέρα τόσο για τους γιους του, όσο και για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε, τον ζήσαμε, τον αγαπήσαμε.
Καλό ταξίδι φίλε…..

THE POLICE

ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΘΕΣ

Από το /www.greektube.org

KLAUS NOMI

ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ, ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ.

Από το /www.greektube.org

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΛΣΑ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟ,ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕ ΝΕΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ.

Από το /www.greektube.org

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Μια γνωριμία πέρα από τίτλους «πριγκίπων» θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μέσα από αυτό το αφιέρωμα.
Θα γνωρίσουμε όσο γίνεται πιο ΑΠΛΑ τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον ΑΝΘΡΩΠΟ που άφησε ανεξίτηλα χαραγμένα τα σημάδια του στον χώρο της Ελληνικής Ποπ και Ροκ μουσικής σκηνής.
Τον Παύλο, τον γνωρίζουν οι περισσότεροι σαν έναν απλό ερμηνευτή που ερμήνευσε το τραγούδι «να μ’ αγαπάς», και κάποια ακόμα,
Ο Σιδηρόπουλος όμως ήταν ο τραγουδοποιός, που μετά τον θάνατο του πολλοί μουσικοί και συγκροτήματα «βάδισαν» πάνω στα «μουσικά μονοπάτια» που εκείνος χάραξε, και αντέγραψαν κατά κάποιο τρόπο το ύφος του.
Αθήνα, Μάρτης του 1948.
Γεννιέται ο Παύλος Σιδηρόπουλος, και μαζί μ’ αυτόν μια νέα «μουσική σελίδα».
Οι «ρίζες» του ανατρέχουν σε έναν μύθο, στον Αλέξη Ζορμπά, και έχει συγγένεια με την ποιήτρια Έλλη Αλεξίου!
Αυτόν τον συνδυασμό, αυτή τη «συγγένεια» σχολιάζοντας τον πολλά χρόνια μετά σε συνέντευξη του, λέει χαρακτηριστικά ότι «μέσα του συνυπάρχει ο αλήτης –επαναστάτης με τον διανοούμενο».
Στη μουσική ο Παύλος Σιδηρόπουλος μπαίνει στα τέλη του 60¨, όταν σαν φοιτητής βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη.
Φυσικά μιλώ για την είσοδο του στην ΠΟΠ και ΡΟΚ μουσική.
Αρχικά ξεκινά σαν στιχουργός με το ψευδώνυμο «Παύλος Αστέρης», αλλά σε μια συναυλία γνωρίζεται με τον εξαίρετο κιθαρίστα Παντελή Δεληγιαννίδη ο οποίος έπαιζε στους Ολύμπιανς.
Η γνωριμία αυτή κάνει τον Σιδηρόπουλο να αποφασίσει να ενταχθεί «ενεργά» στην μουσική σκηνή.
Έτσι προκύπτει το «ντουέτο» ΔΑΜΩΝ και ΦΙΝΤΙΑΣ , το οποίο στις αρχές πλέον του 70¨παει στην Αθήνα, και το 1972 συγχωνεύονται με ένα Ιστορικό μουσικό σχήμα τα «Μπουρμπούλια» που συνόδευαν πριν τον Διονύση Σαββόπουλο!
Έτσι σαν «κουαρτέτο» ηχογραφούν ένα σαρανταπεντάρι, τον «Ντάμη ο σκληρός».
Στις αρχές του 1974, η μπάντα διαλύεται!
Ο λόγος ; Οι αντίξοες συνθήκες που επικρατούσαν στην Ελληνική Ροκ σκηνή.
Οι συνθήκες αυτές οδήγησαν τον Σιδηρόπουλο στα χρόνια της μεταπολίτευσης να συνεργαστεί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, κάτι που όμως εξελίχθητε σε μια «άγονη μεταβατική κατάσταση» για τον ίδιο (έτσι χαρακτήρισε αργότερα σε συνέντευξη του αυτή τη συνεργασία).
Το 1978, είναι μια σημαντική χρονιά για τον Σιδηρόπουλο ο οποίος δέχεται πρόταση από τους «Σπυριδούλα» να προσχωρήσει στο γκρουπ σαν συνθέτης και τραγουδιστής.
Η συνεργασία Σιδηρόπουλου και Σπυριδούλα «επιστεγάζεται» με την κυκλοφορία ενός LP το οποίο φέρει τον τίτλο «ΦΛΟΥ» και χαρακτηρίζεται από τους κριτικούς σαν ΚΟΡΥΦΑΙΑ δουλειά όλων των εποχών για το Ελληνικό Ροκ!
Λίγο πριν το τέλος της δεκαετίας του 70 ο Σιδηρόπουλος αποχωρεί από το γκρουπ, και πρωταγωνιστεί σε ένα κοινωνικό φιλμ του Ανδρέα Θωμόπουλου, τον «Ασυμβίβαστο», το οποίο παίχτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Το ίδιο διάστημα, ιδρύει μαζί με τον κιθαρίστα Θόδωρο Παπαντίνα ένα νέο γκρουπ, την «Εταιρία Καλλιτεχνών» αλλά το γκρουπ λόγο διαφωνιών σύντομα διαλύεται.
Στις αρχές του 1981 δημιουργεί ένα νέο γκρουπ, το οποίο το βαφτίζει «Απροσάρμοστοι», και το οποίο γκρουπ θα τον συνοδεύει μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το LP «ΕΝ ΛΕΥΚΩ» που ηχογράφησε με τους Απροσάρμοστους θεωρήθηκε ως η Αυθεντικότερη Προσωπική Μαρτυρία του γύρω από τη μάστιγα των ναρκωτικών!
Το 1985 αλλάζει «ρότα» με το LP «ZORBA THE FREAK», ένα LP όπου κυριαρχεί ο ΡΟΚ ήχος, αλλά και η σάτιρα!
Το «λάιβ» άλμπουμ με τίτλο «ΧΩΡΙΣ ΜΑΚΙΓΙΑΖ» δεν τα πήγε καθόλου καλά αν και όλοι πίστευαν το αντίθετο!
Με την είσοδο των 90, και ενώ ετοίμαζε ένα νέο κύκλο συνθέσεων, μια «υπερβολική δόση» στις 6 Δεκεμβρίου θα τον οδηγήσει στον θάνατο.
Αυτό ξένισε πολλούς οι οποίοι θυμόταν τον Σιδηρόπουλο λίγους μήνες πριν τον θάνατο του να έχει αποκηρύξει δημόσια σε γνωστό περιοδικό την ηρωίνη λέγοντας ότι «η ηρωίνη είναι ένας μύθος, μια μπούρδα».
Τα αίτια της επιστροφής του Σιδηροπουλου στην ηρωίνη παραμένουν άγνωστα.
Μετά την απώλεια του Σιδηρόπουλου, οι «Απροσάρμοστοι» καλούν ορισμένους καλούς φίλους μουσικούς όπως οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Γιάννης Αγγέλακας, και ο Γιάννης Γιοκαρίνης, και ολοκληρώνουν το LP «ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΜΑΓΚΕΣ» που εκδόθηκε ένα χρόνο μετά τον θάνατο του.
Από το 1993 και μετά, και ενώ έχει ξεκινήσει μια ασυνήθιστη κίνηση γύρω από το έργο του, κυκλοφορούν κατά σειρά τα LP «ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ, ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ, Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ», τα οποία με το υλικό που περιείχαν φανέρωσαν έναν άλλο Σιδηρόπουλο, πολλές άγνωστες πτυχές του, όπως και την αγάπη του για το ρεμπέτικο!
(Το βίντεο είναι από το www.greektube.org)

Η ΑΝ-ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ

Έγραψα πολλές φορές ότι το Πυροσβεστικό Σώμα εξαιτίας λάθος επιλογών τόσο της φυσικής, όσο και της πολιτικής του ηγεσίας (αυτά τα δυο πάνε μαζί άλλωστε) κατάντησε τα τελευταία χρόνια ο «ΣΑΚΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΞ», το «πειραματόζωο» σε επικίνδυνα πειράματα.
Για άλλη μια φορά το «νυστέρι» των «επιστημόνων» δούλεψε πάνω στο πειραματόζωο αυτό.
Μετά από τα χτυπήματα των κρίσεων ήρθε τώρα το ΜΕΓΑ κυβερνητικό πείραμα στα πλαίσια των Ασφαλιστικών Μεταρρυθμίσεων (τα επόμενα χτυπήματα θα έρθουν αργότερα μέσα στη νέα αντιπυρική όπως γίνεται συνήθως).
Να τι αναφέρει σε ανακοίνωση της η ΕΝΩΣΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ. για την ενοποίηση των Πυροσβεστικών Ταμείων.
«Αρ. Πρωτ. : 1530 Αθήνα : 29-2-2008
ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ ΜΑΣ
Η δίνη τη θρυλούμενης «ασφαλιστικής μεταρρύθμισης», δυστυχώς, ξεκίνησε από το Πυροσβεστικό Σώμα.
Αιφνιδιαστικά, χωρίς κανένα διάλογο, ούτε με υπηρεσιακούς παράγοντες, αλλά ούτε με τους εκπρόσωπους των εργαζομένων, περιήλθε σε γνώση μας σχετικό νομοσχέδιο που περιλαμβάνει, ρύθμιση-έκτρωμα, τουλάχιστο όσο μας αφορά, που ισοπεδώνει κάθε έννοια δικαίου, βάζοντας ταφόπλακα στην αυτοτέλεια, αυτονομία και αυτοδιαχείριση των υγειών ταμείων των Πυροσβεστών ΤΑΥΠΣ και ΕΤΥΠΣ.
Παρά τη δημόσια, σαφή και κατηγορηματική διαβεβαίωση του Υπουργού Εσωτερικών κ. Προκόπη Παυλόπουλου (11-11-2007) για την διασφάλιση της αυτονομίας των Ταμείων μας, ,η κυβέρνηση με το θρυλούμενο σχέδιο για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, ενοποιεί τα Ταμεία μας με αυτά της ΕΛ.ΑΣ. σε ένα με την επωνυμία ΤΑΜΕΙΟ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (ΤΕΑΠΑΣΑ).
Η προχειρότητα της συγκεκριμένης ρύθμισης, φαίνεται ξεκάθαρα, από το γεγονός, ότι δεν εξετάσθηκε καθόλου η οικονομική και οργανωτική ανομοιογένεια του ΤΑΥΠΣ με τα υπόλοιπα προς ενοποίηση Ταμεία, ενώ το τραγικότερο είναι η ενοποίηση του ΕΤΥΠΣ, ταμείου με πόρους μόνο και αποκλειστικά από τον ιδρώτα των Πυροσβεστών, με άλλα Ταμεία που παρέχουν κύρια ασφάλιση (ΤΑΑΣ)..
Καλούμε τον κ. Αρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος, να προστατέψει τα χρήματα των συναδέλφων, διαμορφώνοντας κατάλληλη και ξεκάθαρη υπηρεσιακή άποψη, προασπίζοντας την ανεξαρτησία των ταμείων μας..
Καλούμε τον κ. Υπουργό Εσωτερικών να τιμήσει τη δέσμευσή του και να αποσύρει τη συγκεκριμένη ρύθμιση του νομοσχεδίου..
Καλούμε τα πολιτικά κόμματα να υποστηρίξουν τις θέσεις μας και να εναντιωθούν στην κατεδαφιστική πολιτική ενάντια στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα..
Καλούμε τους Συναδέλφους σε αγωνιστική επαγρύπνηση και μαζική συμμετοχή στις δράσεις μας, για σταματήσουμε με κάθε πρόσφορο τρόπο το γκρέμισμα των Ταμείων μας.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΥΣΤΕΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ- ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ, Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ- ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Είμαι πολύ περίεργος να δω πότε επιτέλους θα σοβαρευτούν οι «αρμόδιοι» σ’ αυτή τη χώρα, και πότε θα γίνουμε χώρα, και όχι ξέφραγο αμπέλι σε πολιτικά παιχνίδια που είμαστε τώρα
Όταν φωνάζουμε μέσα από τα ΜΜΕ για απαξίωση του Πυροσβεστικού Σώματος, σπεύδουν να μας βγάλουν τρελούς, και να δώσουν μια εικόνα ότι ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα δεν υπάρχει πουθενά.
Να όμως που τελικά ΥΠΑΡΧΕΙ πρόβλημα, και δεν είναι μόνο ένα.
Είναι εύκολο να διαλύσει κάποιος τα πάντα με το άλλοθι των μεταρρυθμίσεων.
Και αυτό συμβαίνει τώρα.
Το Πυροσβεστικό Σώμα, από πειράματα και χτυπήματα πολλών ετών έχει διαλυθεί, και αυτή τη διάλυση δυστυχώς ΔΕΝ ΤΗΝ ΒΛΕΠΟΥΝ οι «φωτισμένοι» ηγέτες μας.
Κύριοι της κυβέρνησης, την φωτιά που ανάψατε, αναρωτηθήκατε ΠΟΙΟΣ θα την σβήσει;

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

(Το βίντεο είναι από το www.greektube.org/)

Πολλοί είναι εκείνοι που επιχείρησαν να «αναλύσουν» τον Νικόλα Ασιμο, άλλοι τόσοι είναι εκείνοι που «έγραψαν την βιογραφία» του, και «άγνωστα» στοιχεία γι αυτόν.
Κυκλοφορούν λοιπόν πολλές ΜΠΟΥΡΔΕΣ από άτομα τα οποία έτσι και ζούσε σήμερα ο Νικόλας θα τα έπαιρνε με τις πέτρες, η ακόμα χειρότερα θα τα «έκραζε» μέσα από τραγούδια του.
Τον Ασιμο, εξακολούθησαν πολλοί να τον εκμεταλλεύονται ακόμα και μετά τον θάνατο του με πολλούς τρόπους.
Ας είναι.
Εμείς τον αγαπούσαμε, τον αγαπούμε, και θα τον αγαπούμε γιατί μέσα από τον «επαναστατικό ρομαντισμό» των στίχων του, είπε πολλά που αν και θα θέλαμε, δεν τολμήσαμε όλοι εμείς να πούμε.
Ο Νικόλας ¨Ασιμος, αυτή η παρεξηγημένη ΙΔΙΟΦΥΙΑ, υπήρξε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ.
Δεν ήταν απλά ένας «ροκάς τραγουδοποιός» (εικόνα που εσφαλμενα πέρασε τα τελευταία χρόνια από ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν τι ακούν), ήταν Η ΦΩΝΗ που καυτηρίαζε.
Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα μέσα από ένα μικρό αφιέρωμα.
Ο Νικόλας ¨Ασιμος ήταν σχεδόν ΜΟΝΙΜΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ ΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΑ, και μπορούμε ανεπιφύλακτα να πούμε ότι έστω και μετά θάνατο δεν αναγνωρίστηκε μόνο σαν ένας από τους πιο ΙΔΙΟΦΥΕΙΣ μουσικούς, αλλά παράλληλα χαρακτηρίστηκε και σαν μια από τις πιο «αιρετικές» και ασυμβίβαστες μορφές που πέρασαν από την μουσική σκηνή της χώρας.
Ο ΝΙΚΟΣ ΑΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ όπως ήταν το πραγματικό του επίθετο, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1949, αλλά μεγάλωσε στην Κοζάνη μέχρι και τα 18 του χρόνια.
Στην ηλικία αυτή επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη .
Έτσι, τον βρίσκουμε στην Φιλοσοφική κατά τη διάρκεια της Χούντας, όπου για πρώτη φορά θα κυνηγηθεί από τις αρχές για το περιεχόμενο των στίχων του, που τραγουδούσε σε μια μπουάτ με την κιθάρα του.
Με την μεταπολίτευση πήγε στην Αθήνα, και εκεί πιάνει δουλειά σε στέκι της Πλάκας μαζί με διάφορους άλλους γνωστούς μουσικούς, ενώ συγχρόνως εντάσσεται σε μια θεατρική ομάδα.
Με το θέατρο ασχολήθηκε όσο ήταν στην Θεσσαλονίκη έχοντας τελειώσει μια ιδιωτική δραματική σχολή.
Δυο χρόνια μετά, γράφει το πρώτο του «σαρανταπεντάρι», τον «ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ», αλλά στην συνέχεια αρνείται να ακολουθήσει την τακτική των εταιριών και την κάθε είδους «κονσερβοποιημένη» καριέρα πουλώντας πλέον ο ίδιος τις ηχογραφήσεις του σε κασέτες έξω από το Πολυτεχνείο.
Η περίεργη αυτή στάση του θα ενοχλήσει το «σύστημα», και έτσι τον Οκτωβρη του 77 ο ¨Ασιμος θα οδηγηθεί στην φυλακή με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας για δήθεν «υποκίνηση σε ανατρεπτικές εκδηλώσεις», ενώ και την επόμενη χρονιά θα προφυλακιστεί εκ νέου για τους ίδιους λόγους.
Το 1982, πολλοί φίλοι του μουσικοί τον πιέζουν και καταφέρνουν να τον κάνουν να επιστρέψει στη δισκογραφία.
Έτσι, ο ¨Άσιμος βγάζει το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο «ΞΑΝΑΠΕΣ Ο».
Μια δουλειά στην οποία όλη η ιδιοφυΐα του δημιουργού περνά μηνύματα σκληρά, αλλά ταυτόχρονα χαρακτηρίζεται από κάποιους «κριτικούς» σαν «σχιζοφρενής».
Ταυτόχρονα ο ¨Ασιμος ανοίγει ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια που το ονομάζει «χώρο προετοιμασίας».
Ο χώρος αυτός θα γίνει το ορμητήριο του στο οποίο γράφει αλλά και διακινεί τις κασέτες του, αλλά και το βιβλίο του το ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ», ένα βιβλίο με τα στοιχεία της «βιοθεωρίας» του.
Για το βιβλίο αυτό μάλιστα ένας «αναλυτής είπε ότι «Ο ΚΑΘΕ ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΥΤΟΥ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΑΝΕΤΑ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟ.
Το 1987, δίνει μερικές συνθέσεις του στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για τις ανάγκες του LP «ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ».
Από αυτές τις συνθέσεις ξεχωρίζει ιδιαίτερα μια με τίτλο «ΚΑΤΑΡΡΕΩ» για την πικρή και καυστική σάτιρα του περιεχομένου της.
Είναι όμως αυτή η σύνθεση που αποτελεί και τον «προάγγελο» του ΤΕΛΟΥΣ του με τον πιο τραγικό τρόπο.
Ο Νικόλας ¨Ασιμος τον Μάρτη του 1988 αυτοκτονεί στο μαγαζί του στα Εξάρχεια.
«Βαρέθηκα την μίζερη μου φύση
Κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
Κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει –αναμφιβόλως
Δεν με χωραει ο τόπος βρε παιδιά»….

Η "Μεγάλη Αλβανία" ξεκίνησε

Αναδημοσίευση απο το http://greece-salonika.blogspot.com/

Του κ.Γιώργου Δελαστίκ

"H προώθηση από τις ΗΠΑ της πολιτικής «όποια μειονότητα θέλει και μπορεί, παίρνει τα εδάφη της και αποσχίζεται από τη χώρα όπου ζει» ενθαρρύνει τους αλβανικούς πληθυσμούς που ζουν σε κάποιους θυλάκους της νότιας Σερβίας και του Μαυροβουνίου να αναπτύσσουν παρόμοια αιτήματα αυτονομίας και ανεξαρτητοποίησης.

«Παράπλευρη απώλεια» για την Ελλάδα αυτής της κατάστασης είναι η κλιμάκωση και μεγαλύτερη προβολή του αλβανικού αιτήματος διευρυνόμενων κύκλων για επέκταση της Αλβανίας και στην Τσαμουριά - δηλαδή ελληνικά εδάφη της Ηπείρου.

Πρόκειται περί του απόλυτου πολιτικού παραλογισμού:

Αντί, βάσει της αρχής που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ και η ΕΕ στο Κόσοβο, να απαιτεί η Ελλάδα την προσάρτηση των εδαφών που κατοικεί η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία και να θέτει εκ νέου το Βορειοηπειρωτικό στο νέο διεθνές πλαίσιο του 21ου αιώνα, φτάσαμε στο σημείο να διεκδικεί η Αλβανία εδάφη που πριν από εβδομήντα χρόνια κατοικούσαν μειονοτικοί Αλβανοί που εξεδιώχθησαν επειδή συνεργάστηκαν με τους ναζί!

Εκεί οδηγούν τα Βαλκάνια οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι με την πολιτική τους...

Καθώς όμως οι Αλβανοί αποτελούν τον πιο φιλοαμερικανικό λαό των Βαλκανίων, πράγμα που αποτελεί εγγύηση ότι η Αλβανία συνιστά στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ όχι μόνο για το παρόν αλλά και για το ορατό μέλλον, η Ουάσιγκτον έχει κάθε λόγο να στηρίζει όλες τις επεκτατικές βλέψεις των Τιράνων. Οσο μεγαλύτερη είναι η «Μεγάλη Αλβανία» τόσο καλύτερα για την πολιτική των ΗΠΑ! Οπως είναι ευνόητο, αυτή η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ καθιστά τα Τίρανα άκρως επιθετικά στην επιδίωξη του στόχου της «Μεγάλης Αλβανίας».

Τον Μάιο του 2001, ενώ μαίνονταν οι συγκρούσεις Αλβανών - Σλάβων στην ΠΓΔΜ, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης της Αλβανίας Αρμπέν Ιμάμη, ο οποίος ήταν και προσωπικός φίλος του Κώστα Μητσοτάκη, δήλωσε ότι το κόμμα του «από εδώ και στο εξής θα αφοσιωθεί στην προσπάθεια να προχωρήσει η αναπόφευκτη και ειρηνική ένωση του Κοσόβου με την Αλβανία».

Με πιο διπλωματικό τρόπο επανέφερε τη συζήτηση περί Μεγάλης Αλβανίας το 2006 και ο υπουργός Εξωτερικών των Τιράνων Μπεσνίκ Μουσταφά.

«Αν το Κόσοβο διαιρεθεί, εμείς δεν εγγυόμαστε πλέον την ακεραιότητα των συνόρων του με την Αλβανία, ούτε τα σύνορα με το αλβανικό τμήμα της Μακεδονίας» είχε δηλώσει, προκαλώντας άρθρο της γαλλικής «Μοντ Ντιπλοματίκ» με τίτλο «Επικίνδυνα όνειρα μιας "Μεγάλης Αλβανίας"».

Τα Σκόπια, τα οποία αντιμετωπίζουν υπαρξιακό πρόβλημα και κινδυνεύουν άμεσα με διαμελισμό από τις εξελίξεις αυτές, διαμαρτύρονται εντονότατα με κάθε ευκαιρία.

Η διεθνής κοινότητα «επέτρεψε στους τρομοκράτες να αναλάβουν δράση στο Κόσοβο, στη Νότια Σερβία και στη Μακεδονία, με μοναδικό στόχο τη δημιουργία μιας Μεγάλης Αλβανίας», κατήγγειλε έξω φρενών τον Αύγουστο του 2001 ο τότε πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι, καθώς η χώρα του είχε φτάσει στο χείλος του γκρεμού λόγω των συγκρούσεων Σλάβων και Αλβανών που είχαν προκαλέσει εκατοντάδες νεκρούς.

Η σημερινή ηγεσία των Σκοπίων, τα αποκαλούμενα «Σλαβοαμερικανάκια», μπορεί να παριστάνει την αδιάλλακτη απέναντι στην Ελλάδα για το όνομα, αλλά σίγουρα η χώρα αισθάνεται αποπνικτική την αλβανική απειλή.

Η ενσωμάτωση του Κοσόβου αποτελεί τεράστιο βήμα για την υλοποίηση του σχεδίου της Μεγάλης Αλβανίας.

Η έκταση της Αλβανίας είναι 28.748 τ. χλμ. και ο πληθυσμός της γύρω στα 3.500.000 άτομα. Το Κόσοβο έχει έκταση 10.887 τ. χλμ. -δηλαδή το 40% του εδάφους της Αλβανίας- και πληθυσμό 1.800.000 Αλβανών.

Οι αριθμοί αυτοί σημαίνουν ότι μια απορρόφηση του Κοσόβου θα σημάνει την αύξηση του πληθυσμού της Αλβανίας κατά 50% και της έκτασής της κατά 40%!

Αν σε αυτούς προστεθούν και άλλες 500.000 Αλβανοί που ζουν στην ΠΓΔΜ, τότε οι Αλβανοί θα είναι ίσοι σχεδόν με τους Βούλγαρους και κάτι λιγότεροι από τους Σέρβους, περισσότεροι από τους Κροάτες και πάει λέγοντας!"

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

"Τριγυριστής της Ινδικής στα νιάτα του ο Κοσμάς
πίστεψε στα γεράματα πως θα καλογερέψει.

Κυρά θαλασσοθάνατη, στα χέρια του έχεις ρέψει,

που στα στερνά τα μάρανε το αλέτρι κι ο κασμάς.

¨Οπου έφτασες, κάθε χρονιά θερίζουν τρείς φορές.

Την Ταπροβάνη εδιάλεξες κι είχες καιρό ποδίσει.

Τώρα μασάς αμύγδαλα και προσφορές ξερές,

και το λιβάνι οσμίζεσαι που μοιάζει με χασίσι"!

(Απόσπασμα από το "ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΙΝΔΙΚΟΠΛΕΥΣΤΗ" από το "ΤΡΑΒΕΡΣΟ")

Τι μπορεί να πεί κανείς για τον Νίκο Καββαδία, και μάλιστα τι μπορεί να πεί ένας ασυρματιστής, για έναν άλλον;

Πριν ταξιδέψω και γνωρίσω άλλες χώρες, άλλες θάλασσες, τις είχα ήδη γνωρίσει μέσα από την ποίηση του Καββαδία.

Ηταν σαν να τις είχα ταξιδέψει εκατοντάδες φορές, κι ας πήγαινα για πρώτη φορά.

Ο Ποιητής (όχι στιχουργός) Νίκος Καββαδίας, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να μας δίνει γραπτά τα τοπία, και στις στιγμές του από τα ταξίδια που έκανε, κι όμως δεν τα χόρτασε.

Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

"Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε το 1910 σε μια μικρή πόλη της Μαντζουρίας κοντά στο Χαρμπίν, από γονείς Έλληνες Κεφαλονίτες.

Όταν ήτανε πολύ μικρός, η οικογένεια γύρισε στην Ελλάδα.

Μερικά χρόνια μείνανε στην Κεφαλονιά και από το 1921 ως το 1932 στον Πειραιά, όπου ο Νίκος Καββαδίας τελείωσε το Δημοτικό και μετά το Γυμνάσιο.

Μαθητής του Δημοτικού, έγραψε τα πρώτα του ποιήματα.

Το 1929 πήγε υπάλληλος σε ναυτικό γραφείο και λίγους μήνες αργότερα μπαρκάρισε ναύτης σε φορτηγό.

Για μερικά χρόνια, συνέχισε να φεύγει με τα φορτηγά, να γυρίζει πίσω ταλαιπωρημένος και αδέκαρος, για να ξαναφύγει σε λίγο.

Ώσπου αποφάσισε να πάρει το δίπλωμα του ασυρματιστή.

Αρχικά ήθελε να γίνει καπετάνιος, μα είχε ήδη χάσει αρκετά χρόνια στις περιπλανήσεις του και το δίπλωμα του ασυρματιστή ήταν η πιο σύντομη λύση.

Το πήρε το 1939, έγινε όμως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και πήγε στρατιώτης στην Αλβανία, κι έμεινε ξέμπαρκος στην Αθήνα στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής. Ξαναμπαρκάρησε το 1944 και ταξίδεψε αδιάκοπα, ως ασυρματιστής, σε όλο τον κόσμο, ως τον Νοέμβρη του 1974.

Πέθανε τρεις μήνες αργότερα από εγκεφαλικό επεισόδιο, τις 10 του Φλεβάρη 1975. Η Βάρδια, το μοναδικό του μυθιστόρημα, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1954.

Η ποιητική του συλλογή Μαραμπού το 1933, το Πούσι το 1947 και Τραβέρσο το 1975. Τα μικρά πεζά Λι, Του πολέμου, και Στο άλογό μου εκδόθηκαν το 1987.

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

"Η ακινησία του αέρα

κάτω απ της ηχώς τον κλάρο.

Η ακινησία του νερού

κάτω απ των αστεριών τα φύλλα.

Η ακινησία του στόματός σου

κάτω από μια λόχμη από φιλιά"!

Μια μεγάλη ΜΟΡΦΗ, ένας ποιητής μια πένα σταλμένη από τον ουρανό.

Αυτό ήταν ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, αλλά και είναι ακόμα και στις σκληρές μέρες μας, στο απάνθρωπο σήμερα.

Εχουν γραφτεί πολλά από καταξιωμένους λογοτέχνες για τον Λόρκα, που οποιοδήποτε σχόλιό μου θα αποτελούσε απλά έναν "ψίθυρο".

Σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής σας μεταφέρω το γραπτό της Σινέιντ Κένεντι!

" Ο Λόρκα θεωρείται ως ο καλύτερος συγγραφέας της Ισπανίας. Τον δολοφόνησε μια φασιστική συμμορία και τον πέταξε σε έναν ανώνυμο τάφο.
Δεν είναι περίεργο που ο Λόρκα πέθανε στα χέρια των υποστηρικτών του στρατηγού Φράνκο.

Ηταν αντίθετος με ότι αντιπροσώπευε ο φασίστας δικτάτορας της Ισπανίας.
Ο Λόρκα ήταν ομοφυλόφιλος.

Ηταν ένας διάσημος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, καθώς και ένας διακεκριμένος καλλιτέχνης, πιανίστας και συνθέτης.

Χρησιμοποιούσε τις καλλιτεχνικές του ικανότητες για να εξερευνήσει το νεοτερισμό, τι σήμαινε να είσαι άνθρωπος και να έχεις επιθυμίες και οργιζόταν με τις αδικίες που επιβάλλονταν στους καθημερινούς ανθρώπους από τους πλούσιους και την εξουσία.
Γεννήθηκε στην νότια επαρχία της Γρανάδα το 1898.

Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Γρανάδα και της Μαδρίτης όπου εντάχθηκε στους κύκλους της ισπανικής καλλιτεχνικής πρωτοπορίας.

Το 1929-30 έζησε στην Νέα Υόρκη.

Το ταξίδι του στις ΗΠΑ ήταν μια προσπάθεια να ξεφύγει από την κατάθλιψή του που συνεχώς μεγάλωνε -και που γινόταν χειρότερη από τη διαρκή αποτυχημένη του προσπάθεια να κρύψει την ομοφυλοφιλία του από την οικογένεια και τους φίλους του.
Οσο πιο διάσημος γινόταν ως συγγραφέας, τόσο πιο οδυνηρή γινόταν η αντίφαση της ζωής του -ένας διάσημος επιτυχημένος συγγραφέας και ένα βασανισμένο άτομο που μπορούσε να αποκαλυφθεί μόνο στην ιδιωτική του ζωή.
Η σειρά των ποιημάτων αυτής της περιόδου που δημοσιεύτηκαν σε μια ποιητική συλλογή της Νέας Υόρκης, είναι τα πιο δυνατά και πολιτικά της καριέρας του. Περιέγραφε τη ζωή του στη Νέα Υόρκη σαν "μία από τις πιο χρήσιμες εμπειρίες" της ζωής του.

Εκεί άλλαξε η οπτική του για τον εαυτό του, το έργο του και τον ίδιο το κόσμο.
Ο Λόρκα είδε καθαρά τι πήγαινε στραβά στη Νέα Υόρκη.

Καταδίκαζε το λευκό, αστικό πολιτισμό γιατί αντιπροσώπευε την πιο άμεση και ισχυρή εικόνα της πνευματικής φτώχειας του 20ου αιώνα.

Η "πόλη που δε κοιμάται ποτέ" με τα λαμπερά φώτα έγινε ο τόπος της αναζήτησης του μοντέρνου ανθρώπου μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο δυστυχία.
Με την ποιητική συλλογή της Νέας Υόρκης, η μοναδική φωνή του Λόρκα άρχισε να διακρίνεται.

Ηταν ένας συγγραφέας που παρατηρούσε πίσω από τα φαινόμενα.

Εβλεπε πέρα από τις περιστάσεις στο χείλος του αγνώστου, αναζητώντας μια εξήγηση, με το φόβο πως η δυστυχία γύρω του δεν φαινόταν να έχει καμιά κοινωνική ή ηθική εξήγηση.
Στο ποίημα Τυφλό Πανόραμα της Νέας Υόρκης έγραφε:
Ο αυθεντικός πόνος που κρατά τα πάντα ξύπνια
είναι μια μικροσκοπική, απέραντη φωτιά
στα αθώα μάτια άλλων συστημάτων.
Η μοναδική ηθική εξήγηση που είχε νόημα για τον ίδιο, ήταν η αδιαφορία των ανθρώπων για το "διαφορετικό" και όλο του το έργο χαρακτηρίζεται από την άρνησή του να αγνοήσει το "διαφορετικό".
Ο Λόρκα καταδίκαζε τη καπιταλιστική κοινωνία και όλα όσα είχε σαν συνέπειες -την αδιαφορία για τη δυστυχία, την αποξένωση, τη φτώχεια και το ρατσισμό. Απεχθανόταν ιδιαίτερα το τρόπο που ο υλιστικός καπιταλισμός διαφθείρει όλα όσα είναι πολύτιμα και ανθρώπινα.

Εξοργιζόταν με τον εξευτελισμό των Μαύρων Αμερικανών στη Νέα Υόρκη -και έγραψε ποιήματα για να διαμαρτυρηθεί.
Αργότερα έγραψε ότι ήθελε να γράψει μια μαύρη τραγωδία, αλλά ότι δεν μπορούσε μέχρι να καταλάβει πλήρως "έναν κόσμο χωρίς ντροπή και αρκετά σκληρό για να χωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα".
Αίμα
Ανακατεύοντας το ιδιωτικό με το δημόσιο προειδοποιούσε στον "Βασιλιά του Χάρλεμ" ότι το αίμα που βράζει κάτω από το δέρμα των μαύρων "θα κυλήσει/στις σκεπές παντού/και θα κάψει τη χλωροφύλλη των ξανθών γυναικών/και θα βογκύξει στα πόδια των κρεβατιών κοντά στην αϋπνία του νιπτύρα/και θα εκραγεί μέσα σε μια αυγή από κίτρινο καπνό".
Η επιστροφή του Λόρκα στην Ισπανία το 1930 συνέπεσε με την πτώση της δικτατορίας του Πρίμο ντε Ριβέρα και την εγκαθίδρυση της Ισπανικής Δημοκρατίας από τις αριστερές δυνάμεις.

Το 1931 διορίστηκε διευθυντής της θεατρικής εταιρίας του Πανεπιστημίου γνωστή ως "Η Παράγκα".

Η ομάδα χρηματοδοτούνταν από το υπουργείο Παιδείας και είχε την ευθύνη να εξαπλώσει το θέατρο στις πιο απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές της Ισπανίας.
Αυτή την περίοδο, ο Λόρκα άρχισε να γράφει μερικά από τα πιο σπουδαία θεατρικά του έργα όπως ήταν "η αγροτική τριλογία" -ο Ματωμένος Γάμος, Γιέρμα και Το Σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα.
Οταν ήταν στην Νέα Υόρκη είχε καταφέρει να μπει στο κόσμο του θεάτρου της πόλης.

Εβλεπε την Νέα Υόρκη σαν την ευκαιρία να απομακρυνθεί ψυχολογικά από το ισπανικό θέατρο της εποχής του.

"Κάποιος πρέπει να σκεφτεί για το θέατρο του μέλλοντος" έγραφε στην οικογένειά του, "Ο,τι υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ισπανία είναι νεκρό.

Είτε το θέατρο θα αλλάξει ριζικά, είτε θα πεθάνει. Δεν υπάρχει άλλη λύση".
Στην Νέα Υόρκη ο Λόρκα ανακάλυψε στο θέατρο ένα ισχυρό μέσο να συνδέεται με το κοινό και να το προκαλεί.

Το θέατρο, έγραφε, "είναι ποίηση που σηκώνεται από το βιβλίο και γίνεται ανθρώπινη.

Κι όσο γίνεται ανθρώπινη, μιλάει και φωνάζει, κλαίει και απελπίζεται.

Οι θεατρικοί χαρακτήρες πρέπει να εμφανίζονται στη σκηνή με μια ποιητική στολή αλλά τα κόκκαλα και το αίμα τους πρέπει να φαίνονται από μέσα".
Τα θεατρικά του Λόρκα, όπως τα ποιήματά του, αναζητούσαν το ιδανικό, το "ψίθυρο της απόλυτης ομορφιάς".

Το έργο του υμνεί όχι την αγάπη αλλά την επιθυμία, μία επιθυμία που είναι περισσότερο απούσα παρά παρούσα.
Για παράδειγμα στο θεατρικό Γιέρμα οι χαρακτήρες λαχταρούν ο ένας τον άλλο, αλλά γίνονται θύματα της δικής τους ανικανότητας να εκφραστούν συναισθηματικά -παγιδευμένοι από τις προσδοκίες της οικογένειας και της κοινωνίας.
Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε το 1936 και λίγο μετά ο Λόρκα γύρισε στη Γρανάδα.

Πρέπει να καταλάβαινε ότι βάδιζε προς το σίγουρο θάνατο.

Παρόλο που ποτέ δεν εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, οι κοινωνικές και πολιτικές του σχέσεις ήταν πάντοτε εμφανής, και για τον Φράνκο και τους υποστηρικτές του δεν είχε καμιά διαφορά με έναν Κομμουνιστή.
Θα μπορούσε εύκολα να φύγει από τη Γρανάδα όταν η περιοχή έπεσε στις δυνάμεις του Φράνκο αλλά επέλεξε να μείνει κοντά στην αδελφή του και το γαμπρό του, τον σοσιαλιστή δήμαρχο της Γρανάδα.

Τον συνέλαβαν και δύο μέρες μετά τον σκότωσαν.
Εγινε ένας από τους 20.000-30.000 Ισπανούς που εκτελέστηκαν στην περιοχή της Γρανάδα γιατί θεωρήθηκαν υποστηρικτές της δημοκρατίας ή της αριστεράς, μέλη των συνδικάτων, δάσκαλοι ή δημοσιογράφοι, ή συγγραφείς σαν τον Λόρκα.
Το έργο του Λόρκα απαγορεύτηκε στην Ισπανία μέχρι το 1953, όταν ξαναεμφανίστηκε λογοκριμένο.

Μόνο μετά το θάνατο του Φράνκο το 1975, έγινε δυνατό να συζητηθεί δημόσια το έργο και ο θάνατός του.
Σήμερα ο Λόρκα τιμάται με ένα άγαλμα στην πλατεία της Σάντα Ανα στην Μαδρίτη, όπου θυμίζει τις αντικρουόμενες απόψεις της ιστορίας της Ισπανίας.

Ο φιλόσοφος Ντέηβιντ Κρόκερ έχει γράψει πως κάθε μέρα οι αριστεροί τοποθετούν ένα κόκκινο μαντήλι στο λαιμό του αγάλματος και λίγο αργότερα κάποιος δεξιός εμφανίζεται για να το ξεκρεμάσει.

Σινέιντ Κένεντι,
καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΘΑΣ

"Μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια...."

Κάθε φορά που βλέπω αυτή την ταινία και τους ήρωές της, αναρωτιέμαι για την "έμπνευση" που είχαν σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια οι συγγραφείς όπως ο Δημήτρης Ψαθάς.

Μέσα σε δύσκολα χρόνια, τραβώντας και οι ίδιοι τα μύρια όσα, χάρισαν απλόχερα το γέλιο και τον προβληματισμό.

Ας γνωρίσουμε όμως τον Δημήτρη Ψαθά.

Ο δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς γεννήθηκε το 1907 στην Τραπεζούντα του Πόντου.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του.
Από το 1925 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά («Ελεύθερο Βήμα», «Αθηναϊκά Νέα», «Ελευθεροτυπία», «Ταχυδρόμος»), και χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους του χρονογραφήματος.
Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1937, με την έκδοση της συλλογής ευθυμογραφημάτων «Η Θέμις έχει κέφια».
Ακολούθησαν πολλά ανάλογα έργα, όλα στο χώρο της σατιρικής ευθυμογραφίας, με κορυφαία τη «Μαντάμ Σουσού» του 1940.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1940 με την κωμωδία «Το στραβόξυλο», που ανέβηκε από το θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Ακολούθησαν έργα όπως: «Φον Δημητράκης», «Μικροί φαρισαίοι», «Ένας βλάκας και μισός», «Η Χαρτοπαίχτρα», «Ξύπνα Βασίλη», που γνώρισαν επιτυχία στη σκηνή και πολλά μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο με ανάλογη επιτυχία.
Τη δραματική περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής, ο Δημήτρης Ψαθάς περιέγραψε με το δικό του τρόπο στα βιβλία του «Χειμώνας του 41» (1945), «Αντίσταση» (1945) και «Χιούμορ μιας εποχής» (1946).
Ταξίδεψε σε Γαλλία, Αγγλία, Αμερική, Τουρκία, Αίγυπτο και περιέλαβε τις εντυπώσεις του στα βιβλία «Κάτω από τους Ουρανοξύστες» (1950), «Στη χώρα των μυλόρδων» (1951) και «Παρίσι, Σταμπούλ κι άλλα εύθυμα ταξίδια» (1951), που συνδυάζουν δημοσιογραφικά και ευθυμογραφικά στοιχεία με κοινωνικά και πολιτικά σχόλια.
Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου του 1979.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Γεννήθηκε στην ανατολική Θράκη το 1906 και ακολουθεί τη μοίρα όλων των ξεριζωμένων Ελλήνων με τη μικρασιατική καταστροφή.

Κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού για να επιβιώσει και ταυτόχρονα αυτομορφώνεται με το να διαβάζει ότι βιβλίο πέσει στα χέρια του.

Στην Έδεσσα , στη Θεσσαλονίκη και έπειτα στην Αθήνα .
Κάνει την εμφάνιση του στα γράμματα με τη συλλογή διηγημάτων "Τα πλοία δεν άραξαν" και κερδίζει το κρατικό βραβείο το 1938.

Στη διάρκεια της κατοχής παίρνει μέρος στην Εθνική αντίσταση, κατά τη διάρκεια του εμφύλιου συλλαμβάνεται και εξορίζεται στην Μακρόνησο και στον Αη Στράτη.

Μέχρι το 1958 που εκπατρίζεται στην Ρουμανία υφίσταται, εξορίες, βασανισμούς, διώξεις, καταδίκες, απαγόρευση κυκλοφορίας των βιβλίων του.Το 1962 του αφαιρούν την ελληνική υπηκοότητα.
Ο Λουντέμης είναι πολύ ξεχωριστή περίπτωση λογοτέχνη.

Πολυγραφότατος έχει ασχοληθεί με όλα τα είδη του λόγου.

Η προσφορά του στα Ελληνικά γράμματα είναι τεράστια, η γλώσσα του είναι κατά την άποψη μου η πιο στρωτή δημοτική

Το 1976 του δόθηκε ξανά η υπηκοότητα και επαναπατρίσθηκε αλλά δυστυχώς την ίδια χρονιά πέθανε.

Η Ελλάδα έχασε έναν από τους μεγάλους της, που δυστυχώς τον πίκρανε και τόσο πολύ.

Ο Λουντέμης είναι από τους πιο πολυδιαβασμένους Έλληνες συγγραφείς και ας είναι από τους πιο αγνοημένους από τις επίσημες ιστορίες της λογοτεχνίας και ας λείπει το έργο του από τη διδασκαλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Ο Μέλιος θα εξακολουθεί να μετράει τ'άστρα και να συναντά τον Μπίθρο!

ΕΡΓΑ ΤΟΥ

Τα πλοία δεν άραξαν

Περιμένοντας το ουράνιο τόξο

Εκσταση

Γλυκοχάραμα

Ο Μεγάλος Δεκέμβρης

Αυτοί που φέρανε την καταχνιά

Καληνύχτα ζωή

Συννεφιάζει

Βουρκωμένες μέρες

Ενα παιδί μετράει τ'άστρα

Οι κερασιές θ'ανθίσουν φέτος

Κραυγή στα πέρατα

Τραγουδώ για την Κύπρο

Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους

Το τραγούδι των διψασμένων

Οι κεραυνοί ξεσπούν

Οδός αβύσσου αριθμός 0

Το ρολόι του κόσμου χτυπάει μεσάνυχτα

Θυμωμένα στάχυα

Αγέλαστη Ανοιξη

Το κρασί των Δειλών

Τρόπαια Α (Μαραθώνας)

Τρόπαια Β (Σαλαμίνα)

Κάτω απ' τα κάστρα της ελπίδας

Η φυλακή του κάτω κόσμου

Ο λυράρης,

Μιλτιάδης Μαλακάσης Ο εξάγγελος,

Αγγελος Σικελιανός Ο κονταρομάχος,

Κώστας Βάρναλης Της γης οι αντρειωμένοι

Οι αρχιτέκτονες του τρόμου

Μπάτ-Τάϊ

Δαίδαλος

Ο Ηρακλής

Ο Ικαρος

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ – «Ο ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ»

Όταν για πρώτη φορά διάβασα έργο του Νίκου Τσιφόρου, πραγματικά «αιφνιδιάστηκα» από το «ύφος» του.
Ήταν το βιβλίο «ΤΑ ΠΑΛΙΟΠΑΙΔΑ Τα’ ΑΤΙΘΑΣΑ».
Αν επιχειρήσω σήμερα να περιγράψω τις «εικόνες» που ξεπηδούσαν μπροστά μου μέσα από κάθε σελίδα του βιβλίου τότε, πολύ φοβάμαι ότι θα αποτύχω παταγωδώς.
Ένα βιβλίο «εικονογραφημένο», ΟΧΙ με την εικονογράφηση κάποιου σκιτσογράφου αλλά με την αφήγηση του συγγραφέα.Δεν έχασα καιρό, και έσπευσα να αγοράσω ΟΛΑ τα βιβλία του Τσιφόρου, του ανθρώπου που περιέγραφε την καθημερινότητα μας με τον δικό του τρόπο, τον μοναδικό, τον απλό, τον λαϊκό χαρίζοντας μας μέσα από τις «γραπτές περιγραφές» του άφθονο γέλιο.
Αργότερα, ψάχνοντας στην δισκοθήκη μου, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι του, στο οποίο μουσική έβαλε ο αξέχαστος Μιχάλης Σουγιούλ!

Τίτλος «ΑΛΛΑ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ», και το ερμήνευε η Μπέμπα Κυριακίδου.
Έχει άγαρμπο σουλούπι

Κι ούτε χάρη ούτε μπόι.
Βγήκε από στραβό καλούπι
Παρασταίνει και τον γόη
Κι ούτε τα τρώειΟύτε χαλάει
Κι ούτε είναι σόιΚαι μου κολλάει
Δεν έχει μπράτσα δεν έχει μέση
Αλλά μ’ αρέσει, αλλά μ’ αρέσει
Αρχινάει να παχαίνειΑραιώνουν τα μαλλιά του
Μήτε που τα πιάνει χτένι
Και στρογγύλεψε η κοιλιά του
Κι η μιλιά του λίγο ρεζίλιΚαι τα φιλιά του σαν χαμομήλι
Δεν έχει πλάτες δεν έχει μέση
Αλλά μ’ αρέσει, αλλά μ’ αρέσει

Ας γνωρίσουμε όμως τον μεγάλο αυτόν συγγραφέα.
O Νίκος Τσιφόρος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1911, από Έλληνες γονείς.
Ο πατέρας του Αιγύπτιος επιχειρηματίας προήρχετο από παλιά ιστορική οικογένεια της Λίμνης, με ιδιόκτητη τη μητρόπολη Αγία Άννα, Παναγιά.
Διέμενε στην Αθήνα, έγινε διπλωματούχος της νομικής και έξω από πολιτική όπως ισχυριζόταν, βρέθηκε το 1937 φακελωμένος επί Μεταξά.
Με μεγάλο θεατρικό, συγγραφικό και κινηματογραφικό έργο, χαρακτηρίζεται από χιούμορ, με ανελέητο σαρκασμό και ειρωνεία ενάντια στην αυταρχικότητα και στο δεσποτισμό.

Από την άλλη υπερασπιστής του Λούμπεν προλεταριάτου και αναδεικνύει από τα παιδιά της πιάτσας ότι το περιθώριο της εποχής έχει πολύ μεγαλύτερο πλούτο συναισθημάτων από τους νεόπλουτους μικροαστούς τους οποίους καταστηλιτεύει.
Συχνά επισκεπτόταν την Λίμνη όπου στο καφενείο του Γρίσπου έδινε σκακιστικές μάχες για την συνοχή.

Πέθανε κατά τη διάρκεια της χούντας το 1970 και από τον Οκτώβρη του 1995 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο οικογενειακό του εκκλησάκι στη Λίμνη.
Θεωρείται λησμονημένος και παραμελημένος νεοέλληνας λογοτέχνης, σε σχέση με την μεγάλη του προσφορά στα γράμματα του τόπου.
ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ






Ελληνική μυθολογία
Μίλων Φιρίκης
Σταυροφορίες
Εμείς και οι Φράγκοι
Τα ρεμάλια ήρωες
Τα παιδιά της πιάτσας
Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα
Η πινακοθήκη των ηλιθίων
Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα
Άνθρωποι και ανθρωπάκια
Ελληνική κρουαζέρια
Η Αθήνα σήμερα - Κρουαζιέρες μέσα στην ιστορία
Χρονογραφήματα
Ιστορία της Αγγλίας
Ιστορία της Γαλλίας
Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Η Ιστορία της Αθήνας
Βιβλικά χαμόγελα
Όμορφη Θεσσαλονίκη
Στηβ το χαρούμενο κάθαρμα
Μυστικές εταιρείες
Ο Γκιούλιβερ στη χώρα των Γιγάντων - Ο Γκιούλιβερ στη χώρα των Νάνων
Η γυναίκα κουρσάρος
Διηγήματα
Το τυχερό μου αστέρι
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
1945 ΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1948 100.000 ΛΙΡΕΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1948 ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟ
1948 ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1949 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1950 ΕΛΑ ΣΤΟ ΘΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1951 ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1952 Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1954 Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
1954 ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1954 Η ΩΡΑΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1955 ΓΛΕΝΤΙ ΛΕΦΤΑ ΚΙ ΑΓΑΠΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1956 ΑΣΣΟΙ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
1956 ΤΣΙΓΓΑΝΙΚΟ ΑΙΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1957 Ο ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1957 ΤΡΕΙΣ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
1958 Ο ΛΕΦΤΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1958 Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1959 ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΦΟΥΝΤΕΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1959 Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΤΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1960 ΤΡΕΙΣ ΚΟΥΚΛΕΣ ΚΙ ΕΓΩ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1961 Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1961 Ο ΚΛΕΑΡΧΟΣ Η ΜΑΡΙΝΑ ΚΙ Ο ΚΟΝΤΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ
1962 Η ΑΘΗΝΑ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΣΕΝΑΡΙΟ
1962 ΟΙ ΓΑΜΠΡΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1962 Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟ
1962 Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
1962 ΚΟΡΟΪΔΟ ΓΑΜΠΡΕ ΣΕΝΑΡΙΟ
1962 Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟ
1963 ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΕΝΑΡΙΟ
1963 ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΤΙΜΙΟΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1964 201 ΚΑΝΑΡΙΝΙΑ ΣΕΝΑΡΙΟ
1964 ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
1964 ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ ΣΕΝΑΡΙΟ
1964 Ο ΚΑΤΑΦΕΡΤΖΗΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1965 ΕΝΑ ΕΞΥΠΝΟ ΕΞΥΠΝΟ ΜΟΥΤΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
1965 ΚΑΝΕ ΜΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
1965 ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΤΡΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΕΝΑΡΙΟ
1965 ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΡΜΙΝΞ ΣΕΝΑΡΙΟ
1966 Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ ΣΕΝΑΡΙΟ
1966 ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΙ ΣΕΝΑΡΙΟ
1966 Ο ΕΞΥΠΝΑΚΙΑΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1967 ΑΧ! ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟ
1967 ΒΟΗΘΕΙΑ Ο ΒΕΓΓΟΣ ΦΑΝΕΡΟΣ ΠΡΑΚΤΩΡ 000 ΣΕΝΑΡΙΟ
1967 ΚΟΚΟΒΙΟΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΟΣ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1967 ΣΗΚΩ ΧΟΡΕΨΕ ΣΥΡΤΑΚΙ ΣΕΝΑΡΙΟ
1968 ΔΟΚΤΩΡ ΖΙ ΒΕΓΓΟΣ ΣΕΝΑΡΙΟ
1968 Ο ΜΑΧΑΡΑΓΙΑΣ

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΤΩΡΑ.

Πολλά λέγονται αυτές τις μέρες για το Σκοπιανό, πολλές οι μπούρδες πολιτικών, και άλλων «αναλυτών» οι οποίοι έχοντας και καλά την ιδιότητα του «ειδικού» βάλθηκαν να μας τρελάνουν.
Τελικά ΚΑΝΕΙΣ δεν ρωτά τον ΛΑΟ, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε ΠΛΗΘΟΣ διαμαρτυριών και πώς να μην έχουμε τη στιγμή που μιλάμε για ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ.
Ας δούμε λοιπόν κάτι ενδιαφέρον το οποίο φαίνεται αγνοούν οι πολιτικοί μας.
«Άρθρο 44 του Ελληνικού Συντάγματος1. Σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί, ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, να εκδίδει πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.
Οι πράξεις αυτές υποβάλλονται στη Bουλή για κύρωση σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 72 παράγραφος 1, μέσα σε σαράντα ημέρες από την έκδοσή τους ή μέσα σε σαράντα ημέρες από τη σύγκληση της Bουλής σε σύνοδο.
Αν δεν υποβληθούν στη Bουλή μέσα στις προαναφερόμενες προθεσμίες ή αν δεν εγκριθούν από αυτή μέσα σε τρεις μήνες από την υποβολή τους, παύουν να ισχύουν στο εξής.
2. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου και όπως ορίζουν ο Kανονισμός της Bουλής και νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής.
Δεν εισάγονται κατά την ίδια περίοδο της Bουλής περισσότερες από δύο προτάσεις δημοψηφίσματος για νομοσχέδιο.
Αν νομοσχέδιο υπερψηφιστεί, η προθεσμία του άρθρου 42 παράγραφος 1 αρχίζει από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.
3. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε εντελώς εξαιρετικές περιστάσεις μπορεί να απευθύνει προς το Λαό διαγγέλματα, μετά από σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Κυβέρνησης.
Τα διαγγέλματα προσυπογράφονται από τον Πρωθυπουργό και δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.».
Αν η σύνταξη του προϋπολογισμού που επικαλέστηκε ο .Καραμανλής για την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες τον περασμένο Σεπτέμβρη ήταν μείζον εθνικό θέμα , τότε το Σκοπιανό τι είναι;
Γιατί ΔΕΝ πάμε σε Δημοψήφισμα;
Τελικά τι συμβαίνει;
Πολλά είναι αυτά που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό σχετικά με το Σκοπιανό, και πολλοί χαρακτήρισαν τις κινήσεις μας ως «ΠΑΤΑΓΩΔΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ» αφού όπως φαίνεται στον ορίζοντα η ΑΜΕΡΙΚΗ έχει αποφασίσει πριν από εμάς, για εμάς.
Καιρός είναι να γίνουν κάποιες σωστές κινήσεις από τη χώρα μας.
Στο μεταξύ πριν η Σκοπιανή ηγεσία ανακοινώσει τις αποφάσεις της πάνω στην αποδοχή ή όχι των προτάσεων Νίμιτς, οι κεντρικοί δρόμοι και οι πλατείες της πρωτεύουσας είχαν κατακλειστεί από αφίσες στις οποίες απεικονίζεται το αστέρι της Βεργίνας(φωτο), και η προτροπή προς τους Σκοπιανούς να μη ξεχάσουν τη σημαία που χρησιμοποιούσε το κρατίδιο απ το 1992 ως το 1995..
Καιρός είναι νομίζω να κάνουμε κάτι σωστό για τη χώρα μας.