2ο Διεθνές Φεστιβάλ «EMOTION PICTURES - Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία»

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ http://www.disabled.gr/

Το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ «EMOTION PICTURES - Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία», θα πραγματοποιηθεί 21-23 Ιουνίου 2008 στο Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς.
Το EMOTION PICTURES οργανώνεται από τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας - Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, με πρωτοβουλία του Υπουργού Επικρατείας και Κυβερνητικού Εκπροσώπου κ. Θεόδωρου Ρουσόπουλου, και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, με στόχο την ανάδειξη των θεμάτων που προάγουν την αποδοχή των ατόμων με αναπηρία στην ελληνική κοινωνία και την ευαισθητοποίηση των ΜΜΕ.

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ «EMOTION PICTURES», που πραγματοποιήθηκε το περασμένο καλοκαίρι, σημείωσε εξαιρετική επιτυχία, τόσο από πλευράς προσέλευσης κοινού (με πάνω από 3000 θεατές) όσο και κάλυψης από τα ΜΜΕ.

Οι προβολές δεν περιορίστηκαν στην Αθήνα.

Μετά τη λήξη του Φεστιβάλ οι ταινίες ταξίδεψαν σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού σε συνεργασία με Δήμους (είχαμε επαφή με 800 Δήμους), καθώς και πανεπιστήμια και φορείς των Ελλήνων της Διασποράς.
Φέτος το EMOTION PICTURES ετοιμάζει ένα πλούσιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόγραμμα με 30 ταινίες από όλο τον κόσμο και βεβαίως και από την Ελλάδα.

Ταινίες με ποικίλο περιεχόμενο και φιλοσοφία, που μιλούν διαφορετικά για την αναπηρία, από χώρες όπως Αφγανιστάν, Βιετνάμ, Ρωσία, νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού, Ιαπωνία. Πολλές από τις ταινίες αυτές αναφέρονται σε κοινωνικά θέματα που δεν τα συσχετίζουμε συνήθως με την αναπηρία, ενώ συνδέονται άρρηκτα μαζί της, όπως ο πόλεμος και η περιβαλλοντική καταστροφή.

Το παγκόσμιο αναπηρικό κίνημα αγωνίζεται γι’ αυτά τα θέματα και το φεστιβάλ δε θα μπορούσε παρά να συμπορεύεται μαζί του, εντάσσοντας φέτος στο πρόγραμμα προβολών αφιέρωμα γύρω από τους άξονες πόλεμος και αναπηρία, περιβάλλον και αναπηρία.

Μετά την προβολή των ταινιών θα γίνει συζήτηση με τη συμμετοχή καλλιτεχνών και προσωπικοτήτων από την Ταϊτή, την Αγγλία και το Αφγανιστάν, που αγωνίζονται να φέρουν στο προσκήνιο θέματα που κρατιούνται συστηματικά στο περιθώριο.
Θα προβληθεί, μεταξύ άλλων, το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ

Η Μισή Ζωή του Ντένις Ο’ Ρουρκ, το οποίο δείχνει τις επιπτώσεις των παράνομων πυρηνικών δοκιμών στην υγεία των κατοίκων των νησιών Μάρσαλ.

Η ταινία έχει αποσπάσει το βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και το βραβείο ειρήνης του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Η έκπληξη του φετινού φεστιβάλ είναι ο νεότερος σκηνοθέτης στον κόσμο, σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, ο οποίος πρωταγωνιστεί και στην ταινία του, o δωδεκάχρονος Ινδός Κισάν Σρικάντ.

Η πολυβραβευμένη ταινία του Στους πέντε δρόμους συνέβαλε στο να γίνει ευρύτερα γνωστός ο αγώνας που δίνεται στην πατρίδα του για το δικαίωμα των παιδιών του δρόμου στη μόρφωση.
Το παιδί είναι στο επίκεντρο του Φεστιβάλ.

Από φέτος το EMOTION PICTURES αρχίζει συνεργασία με τον ινδικό οργανισμό “Chinh India Forum” (Φόρουμ Τσίνx της Ινδίας - http://www.chinh.in/) και μαζί με το σκηνοθετικό ντουέτο Μίνακσι και Βινάι Ράι (με 27 εθνικά και διεθνή βραβεία) διοργανώνουν ένα εργαστήριο κινούμενων σχεδίων.

Οι Ράι έχουν αναπτύξει έναν ειδικό τρόπο να απελευθερώνουν τη δημιουργικότητα παιδιών με αναπηρία με τη βοήθεια των κινουμένων σχεδίων. Καθοριστικής σημασίας στην προσπάθεια αυτή υπήρξε η αρωγή της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής UNESCO και του Ιδρύματος Ι. Φ. Κωστόπουλου.

Η ταινία που θα προκύψει από αυτό το εργαστήριο, με τη συνεργασία της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών, και στο οποίο θα συμμετέχουν 30 παιδιά από την Ελλάδα, θα παρουσιαστεί στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ στις 23 Ιουνίου και θα προβληθεί σε όλα τα σχολεία που βρίσκονται υπό την αιγίδα της UNESCO.
Το Φεστιβάλ ανοίγει με μια προφεστιβαλική εκδήλωση στις 20 Ιουνίου στη Πλατεία Συντάγματος όπου θα προβληθεί η πολυβραβευμένη ταινία videodance

Το τίμημα της ζωής από την κορυφαία βρετανική ομάδα DV8, καθώς και μια ταινία μικρού μήκους βασισμένη στο φωτογραφικό υλικό της βραβευμένης φωτογράφου Έιμι Λάιν, η οποία έχει ταξιδέψει σε εμπόλεμες περιοχές σε όλο τον κόσμο φωτογραφίζοντας παιδιά με αναπηρία.
Στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ (21 Ιουνίου, Μουσείο Μπενάκη) θα προβληθεί η ταινία

Το όνειρό μου που παρουσιάζει την Καλλιτεχνική Ομάδα Ατόμων με Αναπηρία της Κίνας.

Η ταλαντούχα ομάδα έχει τιμηθεί από τον Γενικό Διευθυντή της UNESCO με τον τίτλο UNESCO Artist for Peace.
Μέσα σε δύο χρόνια το Φεστιβάλ δέχτηκε περισσότερες από 500 συμμετοχές.

Το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ, με ταινίες για την ανεξάντλητη δύναμη της ζωής, αγκαλιάζει μεταξύ άλλων θέματα όπως αναπηρία και σεξουαλικότητα, ομοφυλοφιλία, και μητρότητα.
Παρακαλούμε βρείτε την ηλεκτρονική μορφή του flyer με το Συνοπτικό Πρόγραμμα Προβολών του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ «EMOTION PICTURES - Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία», στον ακόλουθο σύνδεσμο:ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ «EMOTION PICTURES - Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία»
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ: http://www.ameamedia.gr/
Σας περιμένουμε 21-23 Ιουνίου στο Νέο Μουσείο Μπενάκη!

EMOTION PICTURES ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΟΤΚΙΜΑΝΤΕΡ & ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας-Γενική Γραμματεία ΕνημέρωσηςΦραγκούδη 11 και Απ. Παύλου, 101 63 Αθήνα

EMOTION PICTURESINTERNATIONAL FESTIVAL DOCUMENTARY & DIASABILITYSecretariat General of Communication-Information11, Fragoudi and A. Pavlou str, 101 63 Athens GreeceTel: +30 210 9098 245, 210 90 98 723, Fax: +30 210 9098 036e-mail: festival@ameamedia.gr, http://www.ameamedia.gr/
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στον ιστοχώρο disabled.gr Μπορείτε να βρείτε ανάλογα κείμενα στην διεύθυνση http://www.disabled.gr

Μεγάλη online ψηφοφορία από το taxalia

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ ΑΠΟ ΤΟ http://taxalia.blogspot.com/


ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ, ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΔΩΣΟΥΜΕ.
ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ









"ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ......
ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ".......




ΜΠΕΙΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΩΡΑ!

«ΔΡΑΠΕΤΗΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ»

Οι «Μυθογραφίες», τα «ταξίδια», και εμείς!
Καιρό είχα να διαβάσω ένα βιβλίο που θα με παρέσερνε σε ένα ταξίδι του νου, και θα με προβλημάτιζε.
Το βιβλίο που υπογράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΝΟΥΔΑΚΗΣ – ΣΑΝΟΥΔΟΣ, ήταν για μένα η «δύσκολη απόδραση» από την καθημερινότητα μου.
«ΔΡΑΠΕΤΗΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ»!
Δραπέτες των ονείρων, της πραγματικότητας, του «είναι», δραπέτες όλων εκείνων που μας ΕΠΕΒΑΛΑΝ με το έτσι θέλω, και δεν μπορούμε να ΑΠΟΤΙΝΑΞΟΥΜΕ από πάνω μας για να πάρουμε μια ΑΝΑΣΑ!
«….. «Ώστε, λοιπόν, αυτό είναι το σώμα μου», συλλογίστηκε .
Με δέος και έκπληξη άρχισε να αφαιρεί από αυτό κάθε τι περιττό, όπως ο Γιώργος στο διπλανό μαγαζί τα καλώδια και τις λάμπες των παλαιών τηλεοράσεων.
Πρώτα αφαίρεσε τα όνειρα κι αμέσως ταυτίστηκε με το κενό, την ανυπαρξία του ενόχου.
Μετά, στο θάμπος της ημέρας που ανέβαινε, ξεβίδωσε την όραση, γιατί επικίνδυνα παρέπλεε την Εύβοια, την Πτολεμαιδα, τον συνοικισμό Δημητρίου στο Ηράκλειο και το Λαύριο, όπου η ακτή της πείνας με τα πλήθη των προσφύγων και ανέργων μεταμορφωνόταν σε στόμιο τεράστιου καζανιού να καταπιεί τις οικονομίες που έκανε ένα χρόνο ολόκληρο.
Η ακοή του σώματος, φρικτή Ερινύα η δίδυμη εικόνα του στενού της Σκύλλας και της Χάρυβδης, χιλιάδες χρόνια ανέβαινε λαβα απ’ την ήσυχη συνείδηση.
Πήρε τον «κάβουρα» που είχε για τα υδραυλικά κι αριστερόστροφα ξεβίδωσε την ακοή, ενώ ογκωδέστατο μαμούθ έφραξε ερμητικά στο «έξω ους» τη δίοδο κάθε ήχου που θύμιζε οιμωγή, μουγκανητό σφαγμού, γουργουρητό άδειων εντέρων, ζάλη απ’ το θύμα στο στόμα αχόρταγου φιδιού.
Τέλος, αφαίρεσε τη σκέψη του, την κράτησε για λίγο μες στα χέρια, ενώ εκείνη, όπως ο χαλασμένος δίσκος του πικάπ, μηχανικά επαναλάμβανε: «Αλλάζω, αρχίζω απ’ την αρχή, δεν πρέπει να σημαίνει ότι απαρνιέμαι τον εαυτό μου, αλλά ότι τον ξεπερνώ».
Αυτή η φωνή τον τρομοκράτησε, ηχούσε ως φωνή κυβερνητικού εκπροσώπου.
Ασυναισθήτως άνοιξε τα χέρια κι η σκέψη έγινε θρύμματα στην επιφάνεια του πατώματος, που μύριζε βαριά αλκοόλ, σπέρμα και χυμένο γέλιο στην άσφαλτο, από αιματηρό, τροχαίο δυστύχημα.»…..
Πόσοι από εμάς βλέπουμε τον εαυτό μας σε τούτη την περιγραφή;
Ο «ΔΡΑΠΕΤΗΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ» είναι ένα βιβλίο που ΟΛΟΙ πρέπει να διαβάσουν.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ».
Ας γνωρίσουμε όμως τον συγγραφέα!
Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΝΟΥΔΑΚΗΣ – ΣΑΝΟΥΔΟΣ γεννήθηκε στη Χερσόνησο Ηρακλείου.
Σπούδασε Θεολογία και Φιλολογία και είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Έλαβε μέρος στους αγώνες του 1-1-4 και στο αντιδικτατορικό κίνημα ως συνεργάτης του π. Γεωργίου Πυρουνάκη.
Συνελήφθη το 1968 και του απαγορεύτηκε η έξοδος από την χώρα.
Από το 2003 είναι Επιστημονικός Προϊστάμενος της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Κρήτης.
Έχει εκδοσει εικοσιδυο βιβλία – μαρτυρίες αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, μελέτες για την ιστορία και λογοτεχνία.
Κυκλοφόρησε εννέα ποιητικές συλλογές, μια Ανθολογία Σύγχρονων Κρητών ποιητών και τα διηγήματα «Σφαιριστήριον Λαβυρίνθου».
Τιμήθηκε με το βραβείο λογοτεχνίας «Ν. Καζαντζάκη» του Δήμου Ηρακλείου και με βραβείο της Ένωσης Συντακτών και Δημοσιογράφων Ελλάδας.
Η Ακαδημία Αθηνών με πρόταση του Παντελή Πρεβελάκη τον στήριξε στο έργο του ηθικά και υλικά.
Ποιήματα του έχουν μελοποιήσει ο Χριστόδουλος Χάλαρης και άλλοι!
Σας προτείνω το βιβλίο «ΔΡΑΠΕΤΗΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ».
Διαβάστε το, και γίνετε ΕΣΕΙΣ ο ήρωας του!

ΓΙΟΒΑΝΝΑ-Η ΓΛΥΚΕΙΑ ΦΩΝΗ.

Ακόμα μια μεγάλη τραγουδίστρια του χθες, έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε..
Την Ιωάννα Καλπαξή, την…. Γιοβάννα!
Η Ιωάννα Φάσσου Καλπαξή (Γιοβάννα), γεννήθηκε στην Αμαλιάδα.
Eίναι κόρη του γνωστού ζωγράφου Κώστα Φάσσου από την Αροανία Καλαβρύτων.
Από μικρό παιδί τραγουδούσε.
Στα οχτώ της χρόνια , άρχισε πιάνο και μπαλέτο ενώ ήτανε μέλος παιδικής χορωδίας.
Στα δεκατέσσερα άρχισε να παίρνει με πολλή προσοχή, (λόγω του νεαρού της ηλικίας της), μαθήματα όπερας, στο Ωδείο Αθηνών.


Παράλληλα, και με το ψευδώνυμο Γιοβάννα, άρχισε να κάνει εκπομπές στο ελληνικό ραδιόφωνο, με την ελαφρά ορχήστρα του ραδιοσταθμού, εν αγνοία μάλιστα του ωδείου, επειδή της είχε χορηγηθεί υποτροφία και κάτι τέτοιο ήτανε απαγορευμένο.
Σαν κλασική τραγουδίστρια και κατά τη διάρκεια των σπουδών της, έκανε πολλές εμφανίσεις σε κοντσέρτα μαθητικά και μη.
Πριν ακόμα πάρει το δίπλωμά της, εμφανίστηκε σαν πρωταγωνίστρια, στην οπερέτα "Κορυδαλλός " του Λέχαρ, κερδίζοντας τη θέση γι αυτό, ανάμεσα σε πενήντα διπλωματούχες. Τον άλλο χρόνο πήρε το δίπλωμά της με άριστα και βραβείο ενώ, παράλληλα, κέρδιζε την κρατική υποτροφία για ανώτερες σπουδές στη Ρώμη.
Δεν τις έκανε ποτέ γιατί η υποτροφία αυτή, κατά έναν περίεργο τρόπο δόθηκε στον τρίτο επιτυχόντα του διαγωνισμού. Έτσι, γύρισε τη πλάτη της στην όπερα και μπήκε στο επαγγελματικό ελαφρό τραγούδι. Δεν το μετάνιωσε ποτέ.
Έλαβε μέρος σε όλα σχεδόν τα ελληνικά φεστιβάλ του είδους , μέχρι το 1969. ( Αθήνα και Θεσσαλονίκη).
Πρώτη της εμφάνιση ενώπιον κοινού (δίσκους και ραδιόφωνο έκανε και πιο νωρίς, μαθήτρια ακόμα του γυμνασίου), ήτανε τον Οκτώβριο του 1959 στο πρώτο φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού.
Στο δεύτερο φεστιβάλ , την επόμενη χρονιά, κέρδισε το δεύτερο βραβείο με το τραγούδι του Σπήλιου Μεντή, " Καλοκαιράκι".
Έλαβε πολλές φορές μέρος στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποσπώντας κάθε φορά και βραβείο. Εκπροσωπώντας την Ελλάδα, έλαβε μέρος και σε διεθνή φεστιβάλ.
Η αρχή έγινε το 1962, με το φεστιβάλ στο Sopot, της Πολωνίας. Ανάμεσα σε 24 κράτη κέρδισε το πρώτο βραβείο, με το τραγούδι των Μίμη Πλέσσα - Κώστα Κινδύνη " Τι κρίμα".
Μετά τη βράβευση δεν γύρισε στην Ελλάδα.
Πήγε στη Σοβιετική Ένωση όπου με τριακονταπενταμελή ορχήστρα και διευθυντή τον Μίμη Πλέσσα, έκανε πενήντα κοντσέρτα. ( Μόσχα, Λένινγκραντ, Τιφλίδα, Κριμαία κ.α.)
Στη Σοβιετική Ένωση, κλήθηκε να δώσει κοντσέρτα, άλλες δυο χρονιές:
Το 1963 και το 1966 με μαέστρο τον Κώστα Καπνίση αυτή τη φορά.
Σύνολο κοντσέρτων εκατόν πενήντα.
Η επιτυχία της ήτανε τεράστια.
Έγινε είδωλο.
Η προσέλευση του κοινού ήτανε κατά χιλιάδες. (12.000 κάθε βράδυ στο Palais des sports της Τιφλίδας. 2000 και 3000, στα θέατρα της Μόσχας και του Λένινγκραντ).
Τα εισιτήρια προπωλημένα βδομάδες πριν.
Τα κοντσέρτα της, με τηλεοπτική κάλυψη, μετεδίδοντο ζωντανά σ' όλη τη Σοβιετική Ένωση.
Οι δίσκοι της (γυρισμένοι στα σοβιετικά στούντιο) πουλήθηκαν κατά εκατομμύρια.
Στη περιοχή της Τιφλίδας, σε ειδική τελετή, της δόθηκε το σήμα της πόλης ενώ, οι θαυμαστές της, δίνανε στα νιογέννητα κορίτσια τους , το όνομά της.

Ύστερα από τριάντα χρόνια, εξακολουθεί να είναι η αγαπημένη του Γεωργιανού λαού
Tην ίδια εποχή και μετά τη βράβευσή της στην Πολωνία, άρχισε και η συνεργασία της με τον ραδιοφωνικό σταθμό Γενεύης. Σαν εκπρόσωπός του έλαβε μέρος σε πολλές συναυλίες στην Ευρώπη. (Γαλλία, Ιταλία , Ελβετία, Γερμανία, Βέλγιο).
Το 1965, ύστερα από διαγωνισμό, κέρδισε τη θέση να εκπροσωπήσει την Ελβετία στο Grand prix της Eurovision, που έγινε εκείνη τη χρονιά στη Νάπολη , της Ιταλίας.
Η εμφάνιση της απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια, και τους περισσότερους ψήφους από τα γαλλόφωνα κράτη.
Εμφανίσεις έκανε και σε άλλες χώρες: Κύπρο, Τουρκία, Ισραήλ, Βραζιλία, όπου και εκπροσώπησε στο εκεί διεθνές φεστιβάλ, την Ελλάδα, με το τραγούδι των Κώστα Καπνίση - Τάσου Μαστοράκη " Τα χέρια ".
Έκανε δίσκους στη Γαλλία , Ιταλία και Γερμανία, όπου το τραγούδι Tiritombabalou, πραγματοποίησε πωλήσεις που φτάνουν τις 500.000.
Στη Γερμανία, επίσης, έκανε και πολλές τουρνέ για τη διαφήμιση των δίσκων της. (Μέλος του κλιμακίου του Sacha Distel για δεκαπέντε μέρες).
Επίσης στη Γερμανία, υπήρχανε clubs, αφιερωμένα σε εκείνη.
Δίσκους έκανε πολλούς και στην Ελλάδα.
Τραγούδησε συνθέσεις Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Μεντή , Πλέσσα και τραγούδια του Γιάννη Σπανού στη Γαλλία.
Και κάποτε το σκηνικό της ζωής της άλλαξε.
Εγκατέλειψε την ενεργό καριέρα που η κύρια έκφραση της γινόταν μέσω κάποιας πολυτελούς ταβέρνας.
Ουδέποτε άλλωστε μπόρεσε να συμβιβαστεί μ' αυτό.
Παντρεύτηκε τον Δημήτρη Καλπαξή (νομικό, επιχειρηματία). και τραγουδούσε πια μόνο στην τηλεόραση, σε δίσκους κοντσέρτα και φεστιβάλ.
Λίγο-λίγο, απέχοντας από το ενεργό επάγγελμα, οι εμφανίσεις της λιγόστεψαν.
Τότε άρχισε να γράφει.
Μαθήτρια του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές: "Να προλάβω" (1976), " Θα σου μιλήσω" (1980) και "Ψηλαφίζοντας" (1982), με θαυμάσιες κριτικές , από τους: Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, (τέσσερες στήλες , δυο φορές , στο περιοδικό " Νέα Εστία "), Τάσο Λειβαδίτη , στην εφημερίδα "Αυγή " και Φάνη Κλεάνθη στην εφημερίδα "Τα Νέα".
Την ίδια περίπου εποχή γράφει στίχους που μελοποιούνται από τον Κώστα Χατζή.
Επίσης συνθέτει η ίδια πάνω στους στίχους της.
Έτσι, το 1981 , κυκλοφόρησε ένας δίσκος της με δώδεκα τραγούδια (στίχοι μουσική) δικά της.
Το 1986 γράφει το μυθιστόρημα " Άντε γεια ", που έγινε best seller.
Το στέλνει να διαγωνιστεί μαζί με άλλα εκατό, στον προκηρυγμένο διαγωνισμό των εκδόσεων " Bell " και παίρνει το πρώτο βραβείο .
Πριν ακόμα εκδοθεί, το μυθιστόρημα αυτό ζητήθηκε από την ελληνική τηλεόραση για να διασκευαστεί σε σήριαλ, όπως και από έγκριτους σκηνοθέτες προκειμένου να μεταφερθεί και στον κινηματογράφο.
Μεταξύ αυτών ήτανε και ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος στον οποίο και τελικά, το εμπιστεύθηκε.
Έτσι μεταφέρθηκε στο σινεμά, με μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία.
Η ταινία απέσπασε πέντε κρατικά πρώτα βραβεία:
Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας καθώς και πρώτων και δεύτερων ρόλων.
Την ίδια εποχή, το μυθιστόρημα αλλάζει εκδοτικό οίκο.
Τώρα, σε δεύτερη έκδοση, εκδίδεται από τη "Σύγχρονη Εποχή" με tirage τριάντα χιλιάδων αντιτύπων.
Ο δρόμος όμως του μυθιστορήματος δε σταματάει εδώ.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγεωργίου, το διασκευάζει για το θέατρο "Στοά" (θέατρο με καταξιωμένη θητεία στον ελληνικό χώρο).
Παίχτηκε μια ολόκληρη σαιζόν (1991-1992), αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές για τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία των ηθοποιών και την ενθουσιαστική υποδοχή του κοινού.

Μετά το "Άντε, γεια", η συγγραφέας γράφει τα "Γενέθλια".
Πρόκειται για δυο γυναικείους μονόλογους. Η γραφή τους είναι ανάμεσα στην αφήγηση και στο θέατρο. (Πρώτη έκδοση Εκδόσεις "Σύγχρονη Εποχή" 1990 - Δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις «Πατάκης» 2003).
Το Παράθυρο στον άλλο τοίχο, (εκδόσεις "Κέδρος"), είναι το δεύτερο μεγάλο της μυθιστόρημα. Θέμα δύσκολο, αληθινό, πλεγμένο ανάμεσα σε παιδιά προβληματικά και προβληματισμένα, που παραπαίουν, ψάχνοντας για την έξοδό τους στο φως. Βρίσκεται τώρα στην ένατη έκδοσή του.
Η συγγραφέας προσπάθησε και στο χώρο του θεάτρου.
Ένα πρώτο της θεατρικό έργο με τίτλο "Ο προθάλαμος", απέσπασε το τρίτο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού στον διαγωνισμό για νέους συγγραφείς. Δεύτερο θεατρικό της το: "Εξ' αδιαιρέτου".
Και τα δυο της θεατρικά έχουν θετική εισήγηση από τους δραματολόγους του εθνικού Θεάτρου προκειμένου να ανεβαστούν.
Τρίτο μυθιστόρημά της ο "Βαμμένος ήλιος". Έγινε best seller (Εικοσιοεννέα εκδόσεις - εκδόσεις Κέδρος) και σήριαλ που μεταδόθηκε το χειμώνα 1996 - 1997, με πολύ επιτυχία από το κανάλι Αντέννα.
Πρωταγωνιστές, αγαπημένοι στο μεγάλο κοινό ηθοποιοί: Ο Γιάννης Φέρτης, η Πέμυ Ζούνη και η Μπέτυ Λιβανού.
Σκηνοθέτης η Ρέινα Εσκενάζυ.
Η συγγραφέας έγραψε και διηγήματα.
Το βιβλίο της "Ατμός με λέξεις" εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κέδρος και βρίσκεται στην τέταρτη του έκδοση.
Τέταρτο μυθιστόρημα, από τις εκδόσεις Κέδρος πάντα, "Ο δρόμος για το Νότο". Κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1998 και μπήκε αμέσως στα Best sellers.
Βρίσκεται ήδη στην εικοστή του έκδοση.
Η "Μάγδα", το πέμπτο μυθιστόρημα της Γιοβάννας, εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2000 και βρίσεται στην ενδέκατη του έκδοση.
Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα:
«Η άλλη, της απωλείας» έκτο μυθιστόρημά της από τις εκδόσεις «Πατάκης» 2002 στην πέμπτη του έκδοση.
«Εξ ‘αδιαιρέτου» έβδομο μυθιστόρημά της από τις εκδόσεις Κέδρος, 2003, στην Πέμπτη του έκδοση
«‘Έλα κόρη μου... Έλα μάτια μου...» όγδοο μυθιστόρημα, εκδόσεις «Πατάκης» 12ος 2005, στην τρίτη του έκδοση.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΑ ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΛΟΓΙΑ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ










Ήταν οι «δύσκολες» εποχές για την Ελλάδα, όταν ένας συνθέτης ήρθε να συνταράξει με το έργο του τα μουσικά μας δρώμενα!
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες έχει παρουσιάσει ένα πλούσιο έργο 40 και πλέον χρόνων που απλώνεται από το έντεχνο τραγούδι έως συνθέσεις για συμφωνική ορχήστρα και από την κινηματογραφική μουσική έως την όπερα...
Γεννημένος το 1939 στο Ηράκλειο της Κρήτης ασχολήθηκε με τη μουσική από πολύ μικρός παίζοντας βιολί και κλαρινέτο και το 1956 στην Αθήνα αρχίζει να ασχολείται με τη σύνθεση ενώ παράλληλα γράφεται στην Πάντειο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 κυκλοφορεί τα πρώτα του τραγούδια και το χορόδραμα Θησέας (1963).
Παράλληλα γράφει μουσική για τις ταινίες: Μικρές Αφροδίτες του Νίκου Κούνδουρου, Επιχείρηση Απόλλων κλπ.
Χρησιμοποιεί στις ενορχηστρώσεις του όργανα όπως σαντούρι, κρητική λύρα, κανονάκι βάζοντας από νωρίς τις βάσεις για το κίνημα «επιστροφή στις ρίζες».
Είναι ο ΠΡΩΤΟΣ που συνδυάζει τα παραδοσιακά όργανα με τα κλασικά!
Το 1967 πηγαίνει στο Λονδίνο.
Σε μια συναυλία διαμαρτυρίας θα τραγουδήσει επί σκηνής με τον Τζον Λένον το Ζαβαρακατρανέμια ( τραγούδι – σήμα του δημιουργού του που το περιέλαβε αργότερα στη συλλογή Ανεξάρτητα).
Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1969 κυκλοφορεί τον πρώτο μεγάλο δίσκο του «Ήλιος ο πρώτος» σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη.
Ο δίσκος έχει την ορμή και το πάθος του νέου δημιουργού και αναδεικνύει με τις εκφραστικές φωνές της Μαρίας Δημητριάδη μερικά σπουδαία τραγούδια όπως Κάτω στης μαργαρίτας τ’ αλωνάκι, Τα παιδιά και άλλα.
Το 1970 κυκλοφορεί το Χρονικό έργο σταθμός για την ελληνική μουσική που το δούλευε μαζί με τον στιχουργό Κ.Χ.Μύρη (Κώστα Γεωργουσόπουλο από το 1966.
Εδώ παρουσιάζεται στο κοινό για πρώτη φορά ο Νίκος Ξυλούρης που μαζί με τη νεότατη τότε Τάνια Τσανακλίδου ερμηνεύουν καταπληκτικά τα κομμάτια του δίσκου, όλα ένα κι ένα που αποτελούν μια σπουδή στην πορεία του Ελληνισμού τον 20ό αιώνα.
Με τα έργα Ιθαγένεια, Ριζίτικα, εδραιώνει τις αντιλήψεις του για την ελληνική μουσική που συνοψίζονται στο σύνθημα «επιστροφή στις ρίζες».
Το 1974 με την πτώση της χούντας κυκλοφορεί ένα από τα κορυφαία έργα του συνθέτη και της ελληνικής μουσικής γενικότερα.

Είναι η Θητεία σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, δίσκος που έσκασε σα βόμβα στ’ αυτιά και στις συνειδήσεις του κοινού και κατέγραφε ιστορικά τραγούδια όπως Τα μαλαματένια λόγια και Τα λόγια και τα χρόνια το συγκλονιστικότερο , για πολλούς τραγούδι του συνθέτη.
Τραγουδούν οι Χ. Γαργανουράκης, ο Λ. Χαλκιάς και η Τάνια Τσανακλίδου. Έργο – σταθμός.

Ακολουθούν δίσκοι ο ένας καλύτερος από τον άλλον:
Μετανάστες (1974) (με τη Βίκυ Μοσχολιού και το Λ. Χαλκιά), Θεσσαλικός κύκλος (1975), Οροπέδιο (1975) σε ποίηση Μιχάλη Κατσαρού και έντονη τη σφραγίδα του Παύλου Σιδηρόπουλου και Ανεξάρτητα (1976) συλλογή ανένταχτων τραγουδιών όπου συμπεριλαμβάνεται και η μαγική Λένγκω που ο Μαρκόπουλος είχε πρωτοπαρουσιάσει σε συναυλία του στο Ηρώδειο ερμηνεύοντάς το ο ίδιος αφήνοντας τον κόσμο άφωνο.
Την ίδια χρόνιά με τη μουσική για ένα ντοκιμαντέρ του BBC το Ποιος πληρώνει το βαρκάρη θα γνωρίσει τρομερή επιτυχία στην Αγγλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη με το ομώνυμο πασίγνωστο πια μουσικό θέμα.
Δημιουργίας συνέχεια οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι (1977) «σε μορφή λαικής λειτουργίας για τραγουδιστές, αφηγήτρια, μικτή χορωδία και ορχήστρα» όπως το αναφέρει ο ίδιος.
Αφηγήτρια η Ειρήνη Παπά, τραγουδιστές ο Νίκος Ξυλούρης (στην τελευταία, όπως αποδείχτηκε, συνεργασία τους), ο Λ. Χαλκιάς και ο Η. Κλωναρίδης.
Σπουδαία και η συμμετοχή της Χορωδίας Πρέβεζας.
Δίσκος ορόσημο για τη μελοποιημένη ποίηση, δύσκολος και απαιτητικός, που χρειάζεται πολλαπλές ακροάσεις, όμως ο υπομονετικός ακροατής έχει να κερδίσει πολλά και αν μη τι άλλο να αισθανθεί περήφανος για κομμάτια όπως Άκρα του τάφου, Μητέρα μεγαλόψυχη, και Πειρασμός που προσωπικά το θεωρώ την κορυφαία στιγμή στο ελληνικό τραγούδι, αν δεχτούμε την κορύφωση ως τέλειας ισορροπία στίχου, σύνθεσης, ερμηνείας (Ξυλούρης) και ενορχήστρωσης.
Δύο χρόνια μετά, το «Σεργιάνι στον κόσμο» θα χαρίσει στο συνθέτη τη μεγαλύτερη επιτυχία και τον πιο εμπορικό δίσκο της καριέρας του, δίσκο που πούλησε σα ζεστό ψωμί και έβαλε στα χείλη όλων μέσω της απίστευτης ερμηνείας του Γιώργου Νταλάρα τα Παραπονεμένα λόγια.
Τραγούδι που όπως γράφτηκε πριν χρόνια στο Δίφωνο " έκανε όλους τους νέους των βορείων προαστίων να τραγουδούν με πάθος πράγματα με τα οποία δεν είχαν καμιά σχέση".
Η μεγάλη επιτυχία του δίσκου όμως ήταν και τα υπόλοιπα άψογα τραγούδια (Του χάρου, ο σκλάβος, η μάνα του Αλέξανδρου, τη ζωή μου μη διαβάζεις κλπ) που ανακαλύφτηκαν σιγά σιγά γεγονός που συνετέλεσε στη διαχρονικότητα του δίσκου.
Η πρώτη αυτή επιτυχημένη συνεργασία των Μαρκόπουλου – Νταλάρα έμελλε να είναι και η τελευταία (ίσως λόγω εγωισμού που πάντα διέκρινε και τους δύο;)Στη δεκαετία του 80 η ορμή του Γιάννη Μαρκόπουλου κοπάζει κάπως.
Παρόλα αυτά κυκλοφορεί τα : Ρίζες, Ντενεκεδούπολη (1980), Ορίζοντες (1981), Σειρήνες (1983), Του σίδερου και του νερού (1984), Ρεπορτάζ (1985), Παράθυρο στη Μεσόγειο και Τολμηρή επικοινωνία.
Η Βίκυ Μοσχολιού και ο Βασίλης Σκουλάς μοιράζονται μια σειρά από πολύ καλά τραγούδια που δε γνώρισαν όμως ανάλογη αποδοχή από τον κόσμο.
Οι Σειρήνες, μεγαλόπνοος διπλός δίσκος σε στίχους Κ.Χ. Μύρη δε μπόρεσε να σταθεί δίπλα σε ανάλογα έργα του παρελθόντος ενώ η Τολμηρή επικοινωνία παρουσιάζει χαρακτηριστικές στιγμές του έργου του.
Και μόνο για τον Ηλεκτρικό Θησέα και την Εαρινή Συμφωνία αξίζει ο δίσκος.
Η δεκαετία του 90 ξεκινάει με τάσεις ανανέωσης για το Γιάννη Μαρκόπουλο.
Φίλοι που φεύγουν (1991) δίσκος σπάνιου εκλεκτικισμού και τρία χρόνια μετά
Η λειτουργία του Ορφέα, απαιτητική μελοποίηση ορφικών ύμνων, έργο σπουδαίας κουλτούρας που η «λογιότητά του» δεν το εμπόδισε να γίνει κλασικό και να γνωρίσει διεθνή αποδοχή.
Επιστροφή στην απλή φόρμα του τραγουδιού με τον Αθέατο σφυγμό όπου ο Βασίλης Λέκκας ερμηνεύει με πάθος τα καλύτερα τραγούδια του Μαρκόπουλου από το τέλος της δεκαετίας του 70.
Η Αναγέννηση:
Κρήτη ανάμεσα σε βενετιά και πόλη είναι άλλη μια μεγαλεπήβολη σύνθεση που όμως σε αντίθεση με τις Σειρήνες, δικαιώνει με το παραπάνω τις προσδοκίες, αφού πρόκειται για ένα από τα κορυφαία έργα του συνθέτη, τόσο ώστε να απορεί κανείς πως έδωσε τέτοιο αριστούργημα μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας.
Τέσσερις ενότητες (με τραγούδια, άριες, χορικά κλπ) της Άλωσης, της Βενετίας, Ερωτόκριτος και Αναγέννηση δένουν αρμονικά μεταξύ τους και δημιουργούν ένα φοβερό σύνολο.
Η ενότητα Ερωτόκριτος θα δουλευτεί αργότερα για να μετατραπεί σε άλλο ένα σπουδαίο έργο το Ερωτόκριτος και Αρετή (2003) μια μαγική όπερα σε δύο πράξεις μια όπερα που δεν έχει τίποτε το εξεζητημένο και οι ερμηνευτές Κ. Μακεδόνας, Μάνος Ξυδούς, Βασιλική Λαβίνα (εκφραστικότατη ερμηνεύτρια πολλών τραγουδιών όλα αυτά τα χρόνια, πέρα από σύζυγος του Μαρκόπουλου)βρίσκονται στα καλύτερά τους.
Ενδιάμεσα πρόλαβε να κυκλοφορήσει το Τραγούδι του Αχιλλέα (2001), να γράψει σουίτες για πιάνο και φωνή, να δώσει πολλές συναυλίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (Βρυξέλες, Μπουένος Άυρες κλπ) ενώ για το άμεσο μέλλον ετοιμάζει την κυκλοφορία ενός ή δύο νέων δίσκων.
Και μ’ όλα αυτά ο ίδιος επιμένει: «αισθάνομαι ότι έχω πολλά ακόμη να δώσω»!

YANNI-ΟΙ ΝΟΤΕΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Πολλές φορές, ακούγοντας τις μουσικές του YANNI, αναρωτιέμαι γιατί οι περισσότεροι διακεκριμένοι Έλληνες Μουσικοί, δεν τυγχάνουν της αναγνώρισης που τους αξίζει στην Πατρίδα τους.
Αντίθετα, στο εξωτερικό μεσουρανούν.
Τόσο «φτωχοί» είμαστε λοιπόν;
Ας γνωρίσουμε το φαινόμενο Yanni.
Ο Γιάννης Χρυσομάλλης, όπως είναι το ολοκληρωμένο όνομα του διεθνούς φήμης μουσικοσυνθέτη, γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1954.
Γονείς του ο Σωτήρης και η Φελίτσα Χρυσομάλλη

Τα πρώτα ερεθίσματα στην μουσική ο Yanni τα δέχτηκε μέσα από το οικογενειακό του περιβάλλον αφού η οικογένεια του περνούσε πολλές ώρες παίζοντας μουσικά όργανα και τραγουδώντας .
Ο Yanni μεγάλωσε κάνοντας πολλές δραστηριότητες όπως το ψάρεμα κολύμπι και πηγαίνοντας στο σχολείο όπως όλα τα παιδιά αλλά με μια διάφορα, ο Yanni είχε γεννηθεί για να συνθέτει μουσική.

Ο Υanni ξεκίνησε να παίζει πιάνο στην ηλικία των 8 ετών αλλά αρνιόταν να κάνει κανονικά μαθήματα πιάνου.
Η παιδική του ηλικία στην Ελλάδα αλλά και η αγάπη του για την πατρίδα του ,του πρόσφεραν την έμπνευση να συνθέσει κάποια τραγούδια όπως το « Santorini», «Nostalgia» και «Acroyali».
H μουσική όμως δεν ήταν το μόνο ταλέντο του Yanni.
Σε ηλικία 14 ετών, ο Yanni κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στην κολύμβηση ,στα 50 μέτρα ελεύθερο.
Το 1972 και με την παρότρυνση των γονιών του, ο Yanni φεύγει για τις ΗΠΑ με σκοπό να σπουδάσει ψυχολογία στο πανεπιστήμιο της Minnesota ,όπου το 1976 αποφοιτά με πτυχίο ψυχολογίας.
Κατά την διάρκεια των σπουδών του ο Yanni παίζει σε τοπικές rock and roll μπάντες όπου αρχίζει να αναπτύσσει το προσωπικό του μουσικό στυλ, χρησιμοποιώντας πιάνο και συνθεσάιζερ μαζί, με σκοπό να δημιουργήσει νέους ήχους.

Μετά το πέρας των σπουδών του ο Yanni έπαιζε πλήκτρα για τους Chameleon, μια rock and roll μπάντα η οποία έγινε ιδιαίτερα γνωστή στην πολιτεία της Μinnealpolis και του Saint Paul.
Με την μπάντα των Chameleon ο Υanni έκανε περιοδείες και επίσης δυο δισκογραφικές παραγωγές.
Ο Yanni πλέον είχε καταλάβει ότι το μέλλον του είναι η μουσική και έτσι αρχίζει να συνθέτει δικές του συνθέσεις χρησιμοποιώντας την εμπειρία του στα συνθεσάιζερ (electronic keybords).

Το πρώτο του album έρχεται στα 1980 με τίτλο «Optimystique» το οποίο σηματοδοτεί την έναρξη μιας λαμπρής μουσικής καριέρας.

Σε αυτά τα χρόνια μουσικής παρουσίας του στο διεθνές μουσικό στερέωμα, ο Yanni θεωρείται από τους πλέον καταξιωμένους σύγχρονους μουσικοσυνθέτες με εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων στο ενεργητικό του και υπογράφοντας την μουσική επένδυση αρκετών ταινιών.
Πολλοι φίλοι μου είναι εκείνοι που με το «πρόσχημα» κάποιας αμφίβολης κουλτούρας, ισοπεδώνουν τις όποιες αυθεντικές ποιοτικές δουλειές, ρίχνοντας στο περιθώριο τους δημιουργούς τους.
Σήμερα στη χώρα μας έχουμε πολλούς μεγάλους πραγματικά μουσουργούς, οι οποίοι όμως ζουν στην αφάνεια, εξαιτίας του ύποπτου παιχνιδιού που παίζουν οι εταιρίες, και οι παραγωγοί τους.
Η περίπτωση του Yanni είναι μια από αυτές, όχι η πιο σοβαρή.
Πολλοί λένε ότι η μουσική μας παιδεία είναι για κλάματα, και δυστυχώς συμφωνώ.
Όταν ο Έλληνας από μικρή ηλικία δηλητηριάζεται με όλα αυτά τα «σκουπίδια» της μουσικής, με Σάκηδες, Δέσποινες, και ένα σωρό άλλους, που σε κάποιες παλαιότερες εποχές θα τους έπαιρναν με τις πέτρες, τι μπορούμε να πούμε;
Στο παρελθόν, το έχω γράψει άπειρες φορές, και θα το επαναλάβω για ακόμα μια, ότι οι ξένοι γνωρίζουν καλύτερα από εμάς την ΚΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ και τους Δημιουργούς της!
Εμείς, αρκούμαστε στα ΡΕ_ΑΛΗΤΗ σόου, και στα φρούτα τους!
Ας προσέχαμε.