Αναζητούμε κάποιον σταθμό να ακούσουμε κανένα τραγούδι, να «ξεφύγουμε»
λίγο από όλα αυτά που μας ψυχοπλακώνουν, που άλλοι μας έφεραν και φρόντισαν να
τα «ριζώσουν» στις ζωές μας.
Διέξοδος λοιπόν, έστω και για λίγο, είναι το τραγούδι, το
ΕΛΛΗΝΙΚΟ, το ΛΑΙΚΟ το αυθεντικό, όχι το φτιαχτό, εκείνο που είναι «μαζέματα»,
που δεν λέει κάτι απλά περνά απαρατήρητο.
Ψάχνοντας στη ραδιοφωνική «μπάντα» χθες, άκουσα ένα εξαιρετικό
τραγούδι, το οποίο (όπως και πολλά άλλα του είδους του) δεν μεταδίδεται συχνά
από τα ραδιόφωνα.
Ίσως γιατί δεν το τραγουδά κάποια καλλίγραμμη τραγουδίστρια
που εμφανίζεται σε κάποια «πίστα» με καυτά μίνι…..
Τέλος πάντων, ακούγοντας το τραγούδι αυτό ταξίδεψα σε άλλη εποχή.
Τότε που περιμέναμε τις Κυριακάτικες εκπομπές των δισκογραφικών
εταιριών για να ακούσουμε τις νέες κυκλοφορίες της δισκογραφίες από τις ΜΕΓΑΛΕΣ
ΦΩΝΕΣ!
Ήταν η εποχή, που οι συνθετες (όχι οι υπολογιστές) έγραφαν μουσική,
και οι στιχουργοί έγραφαν στίχους, κάνοντας τραγούδι την καθημερινότητα μας.
Ήταν η εποχή που οι τραγουδιστές – τριες σατιριζόταν στην
ΦΩΝΗ τους και όχι στις κονσόλες ήχου και στην τεχνολογία που ακόμα και το φάλτσο,
και τον άφωνο, τον κάνουν να έχει φωνή.
Να επιστρέψω όμως στο τραγούδι που άκουσα και είναι και η «αιτία»
της δισκοπρότασης αυτής!
Τίτλος του, «Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΗ», ο οποίος είναι και ο τίτλος
του διπλού δίσκου (cd παρακαλώ) το οποίο σας προτείνω να αποκτήσετε.
Ο ερμηνευτής, δεν χρειάζεται και ιδιαίτερες συστάσεις γιατί
είναι γνωστός τόσο στους μεγάλους, όσο και στους νεότερους.
Κυρίες και κύριοι, ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ, ένας κατεξοχήν Ερωτικός
– Λαϊκός τραγουδιστής, και η τελευταία δισκογραφική του δουλειά «Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ
ΥΠΟΓΡΑΦΗ».
Το cd
αυτό το απέκτησα όταν πρωτοκυκλοφορησε, το 2002, και πραγματικά, το «έλιωσα» με
το να μεταδίδω από τις εκπομπές μου (Λαϊκό Πάλκο και Ξεναγήσεις στο Ελληνικό
Πεντάγραμμο) τα τραγούδια που περιέχει.
Έχω όλη τη δισκογραφία του Λευτέρη Μυτιληναίου, και όπως τα
πιο παλιά του τραγούδια του 60’
και του 70’,
έτσι και αυτά, «μιλούν» για τον καθένα μας.
Έχω την τύχη να με τιμά με την φιλία του ο Λευτέρης
Μυτιληναίος εδώ και πολλά χρόνια.
Τον «πρωτογνώρισα» ακούγοντας τον να ερμηνεύει τις «Αμφιβολίες»
και άλλες πολλές και μεγάλες επιτυχίες με τις οποίες πολλοί έκλαψαν, ερωτεύτηκαν,
αγάπησαν, πόνεσαν, και αναρωτιόμουν πως μπορεί να επηρεάζει μια φωνή τόσο πολύ
τον κόσμο.
Όταν γνώρισα τον ΑΝΘΡΩΠΟ Μυτιληναίο, μου λύθηκε κάθε απορία.
Απλός, ζεστός, καθημερινός, ο δικός μας άνθρωπος,.
Τα τραγούδια που του εμπιστευτήκαν οι δημιουργοί τους, τα ζούσε,
και τα ζει και η φωνή, Έβγαινε και βγαίνει από την ψυχή!
Η τελευταία αυτή δουλειά, έχει μέσα τριάντα διαμάντια, σαν νάνοι
χθες.
Σα να βγαίνουν από κάποιο τζουκ μποξ .
Πιστός στην «βαριά ιστορία» του στο χώρο του τραγουδιού, ο Λευτέρης
Μυτιληναίος τραγουδά με την υπέροχη φωνή του για όλους εμάς τραγούδια που φέρουν
την «δική του υπογραφή».
«Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΗ» - ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ.
Αποκτήστε όλοι αυτό το άλμπουμ, και καλά μουσικά ταξίδια!
Βασίλης Τσούγκαρης






Είναι σαν να γίνεται κάποιος κομμάτι της ιστορίας του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού, ακούγοντας αυτά τα τραγούδια, ερμηνευμένα με το μοναδικό τρόπο της Μπελλου.
Τα ζεις αυτά τα τραγούδια είναι σαν να σε «διακτινίζουν» στα καπηλειά του χθες, η αν θέλετε στις «κοσμικές ταβέρνες» εκείνης της εποχής, των δεκαετιών ΄50-΄60.
Η πρώτη έκδοση αυτού του δίσκου, έγινε το Μάρτη του 1984, και έσπασε ρεκόρ πωλήσεων.
Και πώς να μην γίνει κάτι τέτοιο, όταν ο κόσμος διψούσε για καλό τραγούδι, για λαϊκό τραγούδι, για ρεμπέτικο;
Ας μην ξεχνάμε, ότι η κυκλοφορία αυτού του δίσκου έγινε στις αρχές της πιο δύσκολης για το Ελληνικό τραγούδι δεκαετίας, της δεκαετίας του 80’, που το τραγούδι μας άρχισε να παίρνει πια την κάτω βόλτα, επηρεασμένο από «ξένες προσμίξεις».
Οι πωλήσεις ήταν τεράστιες, χωρίς όμως να συμβεί το φαινόμενο των ημερών μας με τους χρυσούς και πλατινένιους δίσκους.
«Το δικό σου το μαράζι λοιπόν φίλε μου, Πριν το χάραμα θα ακούσω, και θα σου πω Πως θα περάσει η βραδιά, με την Μικρή του καμηλιέρη»….
Σωτηρία Μπελλου, «ΠΡΙΝ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ».
Ο μεγάλος Σολίστας του μπουζουκιού
Η μοίρα των μεγάλων τραγουδιστών που όσο κι αν έχουν πουλήσει χιλιάδες δίσκους, κάποια στιγμή εκείνοι που εισέπραξαν τα χρήματα τους πετάνε στην άκρη.
Συνέβη στη Μπελλου τότε, το ‘ζησε μετά ο Τσαουσακης, αλλά και πέρα από το ρεμπέτικο, μήπως ξέρει κανείς πόσα πήρε ο Παπασιδερης από τα εκατομμύρια που έφερε η φωνή του σε κάποιους;
Φίλοι, αλλά από μακριά με τη Σωτηρία. 

Πέρασαν πολλά χρόνια από την κατοχή και το αντάρτικο, εποχή που εμείς οι νεώτεροι την γνωρίσαμε μέσα από αφηγήσεις και από διάφορα «ιστορικά κείμενα», υποτίθεται ότι πέρασαν και τα χρόνια του «διχασμού», αλλά……
Με μεγάλη μου απογοήτευση, βλέπω τους Έλληνες ακόμα και σήμερα να «κατασπαράζουν» Έλληνες, στον «βωμό» των όποιων μικροκομματικών συμφερόντων.
Βλέπω μια Ελλάδα, που αντί να πηγαίνει μπροστά, πάει ολοταχώς προς τα πίσω.
Και βέβαια δεν πάει από μόνη της!
Φροντίζουν κάποιοι Έλληνες να την πηγαίνουν!
