Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τον Εκδοτικό Οίκο των Αδελφών Κυριακίδη και αποτελεί από άποψη αισθητικής ένα πραγματικό εκδοτικό κομψοτέχνημα.
Στην κατάμεστη αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών για το βιβλίο μίλησαν οι κ.κ. Αθανάσιος Καραθανάσης καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Νίκος Βουργουτζής, δημοσιογράφος, συγγραφέας, πρώην Διευθυντής της εφημερίδας Μακεδονία και Νίκος Πασχαλίδης, δικηγόρος, συγγραφέας. Χαιρετισμό απηύθυνε ο κ. Νίκος Μέρτζος, δημοσιογράφος – συγγραφέας και Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Ο Νίκος Βουργουτζής μεταξύ άλλων είπε:
«Ο Αλέκος Κορτσάρης παρουσιάζει σε τρία μέρη ένα κείμενο, το οποίο στην αρχή μπορεί κάποιος να το χαρακτηρίσει ως χρονικό, χρονικό των γεγονότων και της ψυχολογικής διάθεσης μιας ολόκληρης γενιάς τα μέλη της οποίας καμινεύτηκαν στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς, αισθάνθηκαν την προσδοκία για κοινωνική πρόοδο και διακρίθηκαν στο στίβο της καταξίωσης.»
«Περιέγραψε αναμνήσεις που προκαλούν του κόσμου τα συναισθήματα.
Στα χρόνια, που το κορίτσι αγαπούσε κάποιο αγόρι κι αυτό νυμφεύθηκε κάποιαν άλλη.
Στα χρόνια, που η Βασιλίσσης Όλγας ήταν αμφίδρομη.
Στα χρόνια, που ο Βάρβογλης έβαζε τρία σε είκοσι σελίδες καλογραμμένης οργανικής.
Στα χρόνια που ο Αζαριά και ο Πισιώτης, στην οδοντιατρική, παίδευαν για χρόνια τους φίλους μας. Στα χρόνια που ο Σάββας ρήμαζε τους νεοσσούς της ιατρικής.
Στα χρόνια της ξενοιασιάς!»
«Αναφέρεται και σε δημοσιογράφους ο συγγραφέας.
Με τον ενθουσιασμό που τον διακρίνει, τοποθετεί αγαπητούς συναδέλφους στην εμπροσθοφυλακή.
Όμως, εμείς, οι άλλοι, που γεμίσαμε χιλιάδες σελίδες, με τον ιδρώτα της ψυχής και το αίμα της καρδιάς, είμαστε υποχρεωμένοι να θυμηθούμε τους μαθητές του Γιάννη Βελλίδη, του Πέτρου Λεβέντη, του Γιάννη Ιωαννίδη, του Βασίλη Μεσολογγίτη, του Γιάννη Σπαθάρη και του Κώστα Παπαϊωάννου, που έγραψαν ιστορία την εποχή αυτή.
Επίλεκτο δημιούργημα εκείνης της υπέροχης σχολής, από πλευράς ανθρώπινης αξίας και κοινωνικής προσφοράς, αποτελεί ο Πρόεδρος του Ιδρύματος που μας φιλοξενεί, ο αγαπητός συνάδελφος Νίκος Μέρτζος.»
«Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του, ο Αλέκος Κορτσάρης αναφέρεται στην υπόθεση του Μαξ Μέρτεν και την ακούσια εμπλοκή σ΄αυτή του διακεκριμένου δικηγόρου και ικανού πολιτικού Τάκου Μακρή.
Πρόκειται για μια ιστορία που προκάλεσε κάποτε θόρυβο, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος.»
«Στο τρίτο μέρος ο ευαίσθητος ακαδημαϊκός δάσκαλος έχει, επιπλέον, τη δυνατότητα να επαναφέρει την ευτυχισμένη μετεφηβική ηλικία.
Ζωντανεύει φωνές αγαπημένες που ηχούν στο μυαλό μας και περιγράφει σκηνές και γεγονότα, όπου ήρωες είμαστε εμείς οι ίδιοι και οι φίλοι μας.»
«Ναι, κάποτε η Θεσσαλονίκη ήταν ωραία.
Κατόπιν, η αντιπαροχή παραμόρφωσε εκτρωματικά το πρόσωπό της, η αθρόα και απαράδεκτη μετανάστευση αλλοίωσε τον χαρακτήρα των κατοίκων της, η έλλειψη ηγετών περιόρισε το δυναμισμό της, η απληστία του Κέντρου αποδυνάμωσε την οικονομίας της, η εισβολή ατόμων χωρίς γνώσεις παραμέρισε τον πολιτισμό της και σήμερα η ύπαρξη δεκάδων επαιτών στους κεντρικούς δρόμους αποτελεί ένα από τα αξιοθέατα της.
Εκεί κατάντησε η όμορφη πόλη.
Να ναι καλά ο συγγραφέας.
Μας μετέφερε σ έναν όμορφο κόσμο και μας προτρέπει να κάνουμε συγκρίσεις.»
Ένας ανεγκέφαλος ένστολος, πυροβόλησε εν ψυχρώ και σκότωσε ένα παιδί 15 χρονών γιατί λέει «τον προκάλεσε» φραστικά.
Πέρασε ωραία ωραία με το περιπολικό, και αφού έγινε ότι έγινε, άκουσε ότι άκουσε, πήγε το … παρκάρισε και γύρισε πίσω να ζητήσει το λόγο σαν τους παλιούς «πιστολέρο» που βλέπουμε στις ταινίες!
Η κατάληξη;
Τράβηξε το πιστολι, και σκότωσε το παιδί.
Δεν με ενδιαφέρει τι ήθελε ο μικρός στα Εξάρχεια, στο κάτω κάτω της γραφής δεν υπάρχει καμία απαγόρευση μετακινήσεων…
Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι ένα νέο παιδί δολοφονήθηκε.
Και ας δεχτώ αυτό που ορισμένοι λένε. 
Ότι δηλαδή ηταν μέλος και αυτός κάποιας «ομάδας αντιεξουσιαστων»!
Ηταν λόγος αυτός για να σκοτωθεί;
Έβρισε η έβρισαν (κάτι που είναι επίσημα αδιευκρίνιστο) τους ειδικούς φρουρούς;
Γιατί, και οι ειδικοί φρουροί, και οι αστυνομικοί, λίγα ακούνε καθημερινά;
Αν κάθε φορά τραβούσαν πιστολι γι αυτό και πυροβολούσαν, τα νεκροταφεία όλα θα είχαν γεμίσει με όλους εκείνους που βρίζουν την αστυνομία και της πετούν μολότοφ. Και πάμε στην «συνέχεια», στα γεγονότα που ακολούθησαν .
Βίαια επεισόδια, με μολότοφ, πέτρες, καδρόνια, κάποιοι μάλιστα είχαν και όπλα (!), φωτιές και καταστροφές παντού, σε όλη σχεδόν τη χώρα, και λεηλασίες καταστημάτων.
Η νέα εβδομάδα βρήκε πολύ κόσμο κατεστραμμένο οικονομικά, βρήκε πολλούς ανέργους αφού οι επιχειρήσεις στις οποίες εργαζόταν καταστράφηκαν, καήκαν, λεηλατήθηκαν, βρήκε μια Ελλάδα τέλος από την μια να μετρά τα κομμάτια της, και από την άλλη να περιμένει και τα χειρότερα.
Ποια η τι θα είναι αυτά;
Ένας Θεός ξέρει.
Μόνο που θα ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος, όλες αυτές οι καταστροφές, οι λεηλασίες, γιατί γίνονται;
Είναι ας πούμε η «εκδίκηση» για τον θάνατο του Αλέξη;
Η μήπως είναι η ευκαιρία για να επωφεληθούν κάποιοι λίγοι σπιλώνοντας τη μνήμη του αδικοχαμένου παιδιού να ΚΛΕΨΟΥΝ;
Τι είδους λογική υπάρχει στο να καταστρέφεις στο πέρασμα σου τα πάντα, και να καταδικάζεις με τις πράξεις σου τον απλό κόσμο;
Παρακολουθώντας τα κανάλια, παρατήρησα ότι δεν έγινε κάποια ιδιαίτερη αναφορά στους ανθρώπους που κινδύνεψαν να καούν ζωντανοί όταν οι «εκδικητές» πετούσαν μολότοφ σε εισόδους οικοδομών,
Όσο για τις υποτιθέμενες «παραιτήσεις» Παυλοπουλου και Χηνοφώτη για «λόγους ευθιξίας», δεν έχω πειστεί, γιατί κάνει μπαμ από μακριά το πόσο φτιαχτό ηταν.
Άλλωστε μην ξεχνάμε, ότι από το συγκεκριμένο υπουργείο, έχουν πάρα πολλούς και πιο «παλιούς» λόγους για «παραίτηση».
Μόνο που δεν το έχουν κάνει.
Είναι γλυκές οι καρέκλες….
Τώρα όλοι ψάχνουν να βρουν αυτό που λέει ο λαός, την «γωνία στο εικοσάρι», μιλούν για «ανεκπαίδευτους», για «ευθύνες», και κάποιοι ζήτησαν και «συγγνώμη». Μόνο που στη χώρα μας, από τότε που βγήκε η συγγνώμη, γεμίσαμε με δίποδα γαϊδούρια.
Βασίλης Τσούγκαρης
Αρθρογράφος – Παραγωγός Ραδιοφωνίας
tsougarisgnomi@gmail.com
Βασίλης Τσούγκαρης
