Από το 1981 που ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα η αναπηρία έχουμε βαρεθεί να ακούμε εκείνο το ανέμπνευστο 10% που οι περισσότεροι από εμάς αισθανόμαστε πως ακόμη και αν υπάρχει αυτό το 10% δεν μας αφορά, επειδή εμείς ανήκουμε μάλλον σε μια απειροελάχιστη μειονότητα αυτού του 10%. 
Η Ελλάδα έχει αλλάξει από το 1981 και σίγουρα δεν είναι όπως ήταν πριν από 30 χρόνια. Όμως η μεγάλη πραγματικότητα είναι πως για ορισμένους ανθρώπους δεν έχει αλλάξει τίποτα, αφού και σήμερα δεν προβλέπεται η υποστήριξη των υλικών καθημερινών αναγκών των ανθρώπων με κινητικές αναπηρίες, ούτε η χρηματοδότηση για την αγορά αυτής της υποστήριξης από επαγγελματίες βοηθούς.
Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που ζουν κάτω από συνθήκες σοβαρής ή πολλαπλής αναπηρίας δεν βλέπουν καμία απολύτως διάφορα στις ζωές τους από το 1981 μέχρι σήμερα: αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι με πολύ σοβαρές αναπηρίες από τη σύσταση ακόμα του ελληνικού κράτους.
Η Ελλάδα έχει αλλάξει από το 1981 και σίγουρα δεν είναι όπως ήταν πριν από 30 χρόνια. Όμως η μεγάλη πραγματικότητα είναι πως για ορισμένους ανθρώπους δεν έχει αλλάξει τίποτα, αφού και σήμερα δεν προβλέπεται η υποστήριξη των υλικών καθημερινών αναγκών των ανθρώπων με κινητικές αναπηρίες, ούτε η χρηματοδότηση για την αγορά αυτής της υποστήριξης από επαγγελματίες βοηθούς.
Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που ζουν κάτω από συνθήκες σοβαρής ή πολλαπλής αναπηρίας δεν βλέπουν καμία απολύτως διάφορα στις ζωές τους από το 1981 μέχρι σήμερα: αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι με πολύ σοβαρές αναπηρίες από τη σύσταση ακόμα του ελληνικού κράτους.Το παράδοξο είναι πως οι Έλληνες πολίτες με πολύ σοβαρές κινητικές αναπηρίες δεν είναι πολλοί.
Δεν είναι περισσότεροι από 5000 σε όλη την Ελλάδα.
Συνολικά, οι άνθρωποι με παραπληγίες και τετραπληγίες δεν υπερβαίνουν τους 20.000 σε όλη την Ελλάδα.
Η υποστήριξη των καθημερινών υλικών αναγκών αυτών των 20.000 ανθρώπων δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο οικονομικό κόστος για τα ασφαλιστικά ταμεία, για τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και για την κοινωνία γενικότερα – η οποία δαπανά τεράστια οικονομικά ποσά για τη δημιουργία γραφειοκρατικών μηχανισμών που υποτίθεται πως υποστηρίζουν ΑμεΑ χωρίς να διασαφηνίζει αυτά τα ΑμεΑ τί ΑμεΑ είναι.
Στην Ελλάδα επικρατεί η λογική του «ΑμεΑ και ό,τι να’ ναι»… και τις περισσότερες φορές αναφέρονται σε ΑμεΑ μόνο για να διεκδικήσουν ή να δικαιολογήσουν τις δαπάνες των χρημάτων της Ε.Ε.
Ο μόνος λόγος που δεν έχει βρεθεί κάποια λύση για την υποστήριξη αυτών των καθημερινών αναγκών είναι μάλλον ο αποπροσανατολισμός που έχει υποστεί η ελληνική κοινωνία από τη χρήση ανέμπνευστων γενικών όρων όπως το «άτομα με ειδικές ανάγκες» και «ΑμεΑ», που δεν αντιστοιχούν σε υπαρκτά πρόσωπα υπαρκτών ανθρώπων.
Σε αυτή την παγίδα έχει πέσει το σύνολο της κοινωνίας και μαζί με την κοινωνία έχουν πέσει και οι οργανώσεις, καθώς και οι επαγγελματίες της πολιτικής.
Και όμως τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά:
Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 5000 τετραπληγικοί που χρειάζονται από 6 έως 24 ώρες υποστήριξη την ημέρα.
Υπάρχουν ακόμη περίπου 15.000 άνθρωποι με παραπληγίες που χρειάζονται από 8 έως 16 ώρες υποστήριξη την εβδομάδα.
Η μεγάλη αλήθεια είναι πως μόνο αυτοί οι 20.000 άνθρωποι κάνουν συνεπή χρήση αναπηρικών αμαξιδίων, συστημάτων ουροσυλλογής, διαθέτουν προσβάσιμα αυτοκίνητα, χρειάζονται προσαρμογές στις κατοικίες τους για να μπορούν να τις χρησιμοποιούν, και έχουν κάποιες εξειδικευμένες ανάγκες από προσαρμοσμένες τεχνολογίες.
Το παραμύθι για ανάπηρους-«μαϊμού» δεν αφορά αυτούς τους 20.000 ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα: αυτοί οι 20.000 άνθρωποι όταν ζουν κάτω από συνθήκες κάποιας οφθαλμοφανούς αναπηρίας τότε δεν υπάρχει καμία υγειονομική επιτροπή που να τους απορρίψει - ή εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε πρόκειται για κάποιο κενό στη νομοθεσία όπως έχει συμβεί στο παρελθόν με ανθρώπους με σκλήρυνση κατά πλάκας ή μυοπάθεια.
Η υποστήριξη αυτών των 20.000 ανθρώπων, συνολικά, δεν αντιστοιχεί σε μεγάλη οικονομική δαπάνη εκ μέρους της κοινωνίας.
Είναι αστεία τα ποσά που απαιτούνται, όταν από αυτά τα ποσά δεν συντηρούνται και οι δημόσιοι υπάλληλοι που συνήθως πρέπει να συντηρηθούν για να αποδοθεί έστω και ένα ευρώ στους δικαιούχους.
Πρακτικά, το κόστος που έχουν τα απαραίτητα τεχνολογικά βοηθήματα για την επιβίωση είναι αμελητέο και δεν εμποδίζει με κανένα τρόπο το σύνολο της κοινωνίας.
Οι λεγόμενες περικοπές που ανακοινώνουν κατά καιρούς οι κυβερνήσεις δεν αφορούν τους ανθρώπους με κινητικές αναπηρίες.
Εάν υπάρχουν καταχρήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, ποτέ δεν γίνονται από ανθρώπους με σοβαρές κινητικές αναπηρίες.
Οι καταχρήσεις και οι απάτες γίνονται από άλλους, εκτός της κοινότητας των ανθρώπων με κινητικές αναπηρίες.
Είναι ζήτημα ορθολογισμού το να καταλάβει ο οποιοσδήποτε -ακόμη και όταν πρόκειται για απολύτως άσχετο με τα ζητήματα της αναπηρίας- πως άλλο είναι το κόστος ζωής ενός ανθρώπου με σοβαρή τετραπληγία που δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και άλλο είναι το κόστος ζωής ενός ανθρώπου με παραπληγία που μπορεί ως ένα βαθμό να αυτοεξυπηρετηθεί και να μετακινηθεί με ιδιωτικό προσπελάσιμο αυτοκίνητο.
Η μεγάλη αλήθεια είναι πως αυτή η μειονότητα των 5000 ανθρώπων με σοβαρές κινητικές αναπηρίες ζει εν κρυπτώ και δεν έχει κάνει ποτέ γνωστή την παρουσία της ούτε στις συνδικαλιστικές οργανώσεις ούτε στην κοινωνία γενικότερα.
Το ακόμη χειρότερο είναι πως δεν υπάρχουν υποδομές στην Ελλάδα για να μπορέσει να επιβιώσει.
Τα ελληνικά ιδρύματα είναι κακής ποιότητας και δεν μπορούν να στεγάσουν ανθρώπους με σοβαρές κινητικές αναπηρίες, μιας και το προσωπικό των ιδρυμάτων είναι απολύτως ανεκπαίδευτο και δεν είναι σε θέση -με κανέναν τρόπο- να αντιμετωπίσει τις επιπλοκές που οφείλονται στην παθολογία της παράλυσης.
Όσοι γνωρίζουν από παράλυση ξέρουν πως εάν δεν αντιμετωπιστεί ακαριαία η κάθε επιπλοκή, τότε επιβαρύνεται ο οργανισμός, και το προσδόκιμο ζωής περιορίζεται αισθητά. Αυτό σημαίνει πως το προσδόκιμο ζωής ενός ανθρώπου με σοβαρή κινητική αναπηρία μπορεί να είναι ακόμη και μικρότερο των τριών ετών, εάν αυτός ο άνθρωπος έχει την ατυχία να βρεθεί σε ίδρυμα.
Τα ιδιωτικά «γηροκομεία» μπορεί να έχουν λίγο καλύτερες συνθήκες ζωής και καλύτερο ξενοδοχειακό εξοπλισμό, εξακολουθούν όμως να διαθέτουν προσωπικό χωρίς γνώσεις για τη διαχείριση για την αντιμετώπιση των επιπλοκών της παράλυσης.
Από την άλλη, είναι κρυφό μυστικό πως τα ιδιωτικά «γηροκομεία» δεν δέχονται ανθρώπους με σοβαρές κινητικές αναπηρίες.
Υπάρχει διέξοδος;
Υπάρχει λύση;
Μάλλον όχι, γιατί ας μη κρυβόμαστε, οι μόνες αξιόπιστες λύσεις είναι αυτές που ανακοινώνονται αφού έχουν δοθεί…
Δεν μπορούμε να καταλήγουμε εύκολα σε συμπεράσματα.
Τουλάχιστον εμείς, πρέπει να πάρουμε την αναπηρία (μας) στα σοβαρά…
Αύγουστος 2008
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στον ιστοχώρο disabled.gr
Μπορείτε να βρείτε ανάλογα κείμενα στην διεύθυνση http://www.disabled.gr
Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ήταν σταθερά πίσω από τις προνομιούχες θέσεις, τερματίζοντας εν τέλει πέμπτος με 4:04.627.
Στον δεύτερο γύρο των ρεπεσάζ ηττήθηκε από τον Ρουμάνο Γκεοργκίτα Στέφαν με 2-1 (0-3, 1-0, 1-0) με επακόλουθο να αποκλειστεί από τη διεκδίκηση της 3ης θέσης.
Η προσπάθεια του ξεκίνησε τα ξημερώματα όταν πέρασε χωρίς αγώνα τον πρώτο γύρο της κατηγορίας και στον δεύτερο νίκησε σχετικά εύκολα τον Καναδό Ματ Γκέντρι με 2-1 (0-1, 2-0, 2-0), παίρνοντας την πρόκριση για τα προημιτελικά.
Εκεί όμως βρήκε απέναντι του ένα από τα φαβορί για το χρυσό μετάλλιο, τον Σόσλαν Τιγκίεφ, από τον οποίο ηττήθηκε με 2-0 (1-0, 1-0). 
Έτσι το μέλλον του πέρασε στα χέρια του παλαιστή από το Ουζμπεκιστάν, ο οποίος επιβεβαίωσε τα προγνωστικά. Μπήκε στον τελικό και έδωσε έτσι δεύτερη ευκαιρία στον Μπεντινίδη για διάκριση.
Η Ουκρανή αθλήτρια αποβλήθηκε από το Ολυμπιακό Χωριό έπειτα από απόφαση της εκτελεστικής επιτροπής της ΔΟΕ και της ζητήθηκε να παραδώσει το ασημένιο μετάλλιο που κατέκτησε στο έπταθλο.
Πλέον με την ανακατανομή το ασημένιο μετάλλιο περνάει στην Αμερικανίδα, Ιλέας Φάουντεν ενώ το χάλκινο θα καταλήξει στη Ρωσίδα, Τατιάνα Τσερνόβα.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Λιουντμίλα Μπλόνσκα είχε βρεθεί το 2003 ξανά θετική σε απαγορευμένη ουσία και κινδυνεύει πλέον σοβαρά με ισόβιο αποκλεισμό λόγω υποτροπής. Επίσης, η 31χρονη αθλήτρια είχε προκριθεί στον τελικό του μήκους με την 3η καλύτερη επίδοση (6.76μ).
Τα μετάλλια αποδείχθηκαν αμερικανική υπόθεση, καθώς το χρυσό πήρε ο Αντζελο Τέιλορ με 47.25, το ασημένιο ο Κέρον Κλέμεντ με 47.98 και το χάλκινο ο Μπερσόν Τζάκσον με 48.06.
Ο Περικλής Ιακωβάκης μετά τον αγώνα του δήλωσε πως θα συνεχίσει μέχρι το Λονδίνο:
Στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Κέρκυρας οδηγήθηκε σήμερα με τη διαδικασία του αυτοφώρου, ο K.B. 44 ετών, με τη κατηγορία για εμπρησμό από πρόθεση για τρεις πυρκαγιές, που εκδηλώθηκαν στην περιοχή Μέλιτσα του Δ.Δ. Περουλάδων του Δήμου Εσπερίων, στην Κέρκυρα.
Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια προσπάθησε στο τέλος να "κυνηγήσει" κάτι περισσότερο από την 3η θέση, αλλά ένας τραυματισμός στο πόδι δεν την άφησε να κάνει το μεγάλο άλμα.
Η απόφαση αυτή προέβλεπε τη διάθεση λυμάτων από τη Γερακινή και τις Καλύβες στις χαβούζες της Ολύνθου.
Η αθλήτρια από τη Νότια Κορέα σήκωσε 326 κιλά, σημειώνοντας παγκόσμια ρεκόρ σε ζετέ, αρασέ και στο σύνολο, και ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, αφήνοντας πίσω της την Όλχα Κορόμπκα από την Ουκρανία και τη Μαρίγια Γκραμποβέτσκαγια από το Καζακστάν.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει ως τώρα γνωστά, στο πρώτο δείγμα ανιχνεύθηκε η ουσία μεθυλτριενολόνη (Μ3). 
Το ελληνικό πλήρωμα μετά από υπερπροσπάθεια τερματισε δεύτερο στην τελευταία ιστιοδρομία και εξασφάλισε την τρίτη θέση στη γενική κατάταξη με 48 βαθμούς ποινής, και το χάλκινο μετάλλιο, το πρώτο για τα ελληνικά χρώματα.
Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησαν οι Βρετανίδες Αίτον, Γουεμπ, Γουίλσον με 22 βαθμούς ποινής και το αργυρό οι Μέλντερ, Μπες, Γουίτεβιν από την Ολλανδία με 22 βαθμούς ποινής. 
Με την κατάκτηση του χάλκινου στους Αγώνες του Πεκίνου η Σοφία Μπεκατώρου έγινε η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που κατακτά δύο ολυμπιακά μετάλλια (το πρώτο ήταν στους Ολυμπιακούς της Αθήνας μαζί με την Αιμιλία Τσουλφά στην κατηγορία 470).
Η ιστορία της 24χρονης Νοτιοαφρικανής κολυμβήτριας αποτελεί μάθημα ζωής για όλους τους ανθρώπους.
«Χάρτινο το φεγγαράκι?» και στην Καρδίτσα, καθώς η ΛΔ΄ Εφορεία Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις του ΥΠΠΟ για την Πανσέληνο του Αυγούστου θα πραγματοποιήσει, σε συνεργασία με το Διευθυντή του Ωδείου Καρδίτσας Νίκο Ευθυμιάδη, καλλιτεχνική εκδήλωση αφιερωμένη στη Μαρία Κάλλας το Σάββατο 16 Αυγούστου 2008 και ώρα 8,00 μ.μ. στον αρχαιολογικό χώρο του Αρχαϊκού Ναού του Απόλλωνα στην αρχαία Μητρόπολη, στο Μοσχάτο Ν. Καρδίτσας.
Η ΡΑΕ γνωμοδότησε θετικά και προσδιόρισε τη μεθοδολογία με την οποία καθορίζεται η ανώτατη τιμή, λαμβάνοντας υπόψη ως τιμή αναφοράς τη μέση τιμή του νομού Αττικής, όπως αυτή αποτυπώθηκε στην τιμοληψία του υπουργείου ανάπτυξης την 8η Αυγούστου 2008 και καθορίζοντας ως όριο κόστους μεταφορικών τα 0,055 λεπτά/λίτρο.
«Οι στρεβλώσεις και οι αδικίες πρέπει να παταχθούν», τόνισε στον ΑΝΤ1 ο υφυπουργός Ανάπτυξης, Γιώργος Βλάχος, ενώ για επικοινωνιακό τρυκ της κυβέρνησης μιλούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Με λαμπρότητα τιμήθηκε σε όλη την Ελλάδα η Κοίμηση της Θεοτόκου, ενώ και οι τελευταίοι αδειούχοι του Αυγούστου έχουν εγκαταλείψει τα αστικά κέντρα.
Στην Τήνο, ο Δεκαπενταύγουστος εορτάσθηκε παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου, του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου και με προεξάρχοντα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Ιερώνυμο.
Η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα παρέμεινε στην Αθήνα, όπως και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ.
Την Πέμπτη, ο αρχηγός του στόλου, ο έπαρχος κι ο δήμαρχος της Τήνου καθώς επίσης κι ο μητροπολίτης Δωρόθεος κατέθεσαν στεφάνια στο κενοτάφιο της «Έλλης» και στη συνέχεια τελέστηκε ο Μεγάλος Εσπερινός χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου.
Σήμερα, Παρασκευή, η Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία ξεκίνησε στις 8:00, ενώ στις 10:30 ξεκίνησε η λιτάνευση της αγίας εικόνας της Παναγίας.
Στις 12 το μεσημέρι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έριξε τιμητικό στεφάνι στον υγρό τάφο της «Έλλης», στο λιμάνι του νησιού.
Οι τελευταίοι αδειούχοι του Αυγούστου έχουν ήδη εγκαταλείψει τα αστικά κέντρα, ενώ την Πέμπτη η κίνηση στα εθνικά οδικά δίκτυα, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια ήταν ιδιαίτερα αυξημένη.
Ως νωρίς το απόγευμα, από τα διόδια της Ελευσίνας είχαν περάσει περίπου 44.000 οχήματα και από τις Αφίδνες περίπου 28.000, ενώ συνολικά από την αρχή της εβδομάδας είχαν περάσει και από τους δύο σταθμούς περισσότερα από 150.000 αυτοκίνητα.
Ήταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς αυτός που χάραξε τη μορφή της Παναγίας πάνω σε ξύλο.
Με την ανταλλαγή, τα ιερά κειμήλια παραχωρήθηκαν, και το 1931 τα ξέθαψε και τα έφερε στην Ελλάδα, ο Αμβρόσιος ο Σουμελιώτης, ύστερα από ενέργειες του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου προς την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέντ Ινονού.
Το 1951-1952 η εικόνα παραχωρείται στο σωματείο "Παναγία Σουμελά" Θεσσαλονίκης, το οποίο και άρχισε την ανέγερση της Μονής, σε ένα επίπεδο του Βερμίου, πάνω από το χωριό Καστανιά, που είχε παραχωρήσει δωρεάν 500 στρέμματα για την ανέγερση του Προσκυνήματος.
Η " Αθηνιώτισσα" και "Σουμελιώτισσα" γίνεται τότε Βερμιώτισα και πανελλήνιο Προσκύνημα.
Από το 1952 που χτίστηκε ο μικρός ναός, η Εικόνα θρονιάστηκε στο νέο της θρόνο.
Κάθε χρόνο, το τριήμερο του 15Αύγουστου, είναι πρωτοφανής η συρροή χιλιάδων προσκυνητών από όλα τα διαμερίσματα της χώρας και το εξωτερικό. 
Και τότε, πάνω στην μεγαφωνική ανακοίνωση ότι ο αρχηγός του Γ΄Ράιχ συνομιλεί με τον θρυλικό Έλληνα ολυμπιονίκη και τις φωτογραφίσεις, ο απλοικός Μαρουσιώτης, έφερε σε δύσκολη θέση τον διερμηνέα, όταν ρώτησε «
Χίλιες εκκλησίες στο όνομά Tης.