«Ο Ψεύτης παππούς» της Άλκης Ζέη
Θέατρο Άνετον / Είδος Εκδήλωσης: Δημήτρια στα σχολεία 14/10/2008, Ώρα: 10.30 Είσοδος Ελεύθερη
Θεατρικές παραστάσεις «Ο Ψεύτης παππούς» της Άλκης Ζέη και «Η Κυρά Φύση, τα επτά παιδιά της και ο κακός ρύπος», «Δραματοποίηση και απαγγελία τριών ποιημάτων του Ζάκ Πρεβέρ», «Από την κατασκευή μουσικών οργάνων στην παραγωγή μουσικής» από τους μαθητές του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Αμπελοκήπων Αμπελοκήπων
Θα παρουσιαστούν οι παρακάτω παραστάσεις από τους μαθητές της Β' Τάξης:
«Ο ψεύτης παππούς»:
Είναι θεατρική διασκευή και δραματοποίηση του ομώνυμου μυθιστορήματος της Άλκης Ζέη. Οι μαθητές (Α' τάξη) του σχολείου μας επέλεξαν το έργο και το παρουσίασαν θεατρικά.
Ένας αλλιώτικος παππούς, γύρω στα ογδόντα, συνταξιούχος ηθοποιός, πληθωρικός σε συναισθήματα, γνώσεις και εμπειρίες, εξάπτει τη φαντασία του εγγονού με τις ιστορίες του και του δείχνει μέσα από την κίνηση, το χορό, το παιγνίδι και τη μουσική το φωτισμένο δρόμο της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, ένα δρόμο απαλλαγμένο από κάθε ρατσισμό και ξενοφοβία. 

Κι αναρωτιέται ο εγγονός: είναι ψεύτης ο παππούς μου ή μήπως δεν είναι;
Συντονίστριες της παράστασης οι Σαββίδου Μαρία και Νικολαΐδου Μαρία.
«Από την κατασκευή μουσικών οργάνων στην παραγωγή μουσικής»:
Πρόκειται για παρουσίαση μουσικών οργάνων, που κατασκευάστηκαν και φιλοτεχνήθηκαν από τους μαθητές με ανακυκλούμενα υλικά, και μουσικοχορευτικά δρώμενα με τη συνοδεία των οργάνων.
Οι μαθητές θα παρουσιάσουν τον τρόπο κατασκευής των οργάνων, τα ίδια τα όργανα και την ονομασία τους και θα δείξουν πως μπορεί να παραχθεί μουσική με αυτά.
Ακόμη με τη χρήση των οργάνων αυτών θα χορέψουν, θα αυτοσχεδιάσουν και θα τραγουδήσουν γνωστό μουσικό θέμα.
Συντονίστριες του προγράμματος οι Ματζάρη Μυρτώ, Κακαμούκα Ελένη και Αποστόλου Θεοδώρα.
«Δραματοποίηση και απαγγελία τριών ποιημάτων του Ζάκ Πρεβέρ».
Τα ποιήματα επιλέχτηκαν γιατί παρουσιάζουν σχολικά στιγμιότυπα που ξεφεύγουν από την καθιερωμένη συμβατικότητα.
Αναφέρονται σε τάξεις, σε μαθητές και μαθήματα που αντιστέκονται στο κατεστημένο και φέρνουν την ανατροπή.
Την παρουσίαση επιμελήθηκαν οι Αραμπατζόγλου Αγγελική και Νικολαΐδου Μαρία.
«Η κυρά φύση, τα εφτά παιδιά της και ο κακός ρύπος».
Πρόκειται για θεατρικό κείμενο, που βασίζεται στον καμβά του παραμυθιού «Η κατσίκα, τα εφτά κατσικάκια και κακός λύκος», με περιβαλλοντικό περιεχόμενο.
Σε μια εποχή που η υπερθέρμανση του πλανήτη οδήγησε σε ακραία καιρικά φαινόμενα και κλιματικές αλλαγές η ευαισθητοποίηση των μαθητών γύρω από θέματα περιβάλλοντος είναι ο στόχος και με μέσο το θέατρο δείχνουμε την αναγκαιότητα της προστασίας του πλανήτη.
Την παράσταση πλαισιώνουν σχετικά χορευτικά και βίντεο-προβολή.
Την παράσταση επιμελήθηκαν οι Σαχπατζίδης Χαράλαμπος, Ματζάρη Μυρτώ και Χατζημπαχάρη Μαρία.
Τα χορευτικά δίδαξαν οι: Ευαγγελίδου Ελευθερία, Παρίση Ιωάννα και Καζακαντώνη Άννα.

Επίσης, σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής έγραψαν κείμενα με θέμα τα μάτια, με τη βοήθεια των καθηγητριών Καραγιαννίδου Μελπομένης, φιλολόγου και Δημητριάδου Ανδρονίκης, γαλλικής φιλολογίας.
Τα μάτια εκφράζουν όλα αυτά που η ψυχή νιώθει, γι' αυτό προσέχουμε όσα αγαπάμε σαν τα μάτια μας και κοιτάμε κατάματα τους ανθρώπους, ρίχνοντας τα προσωπεία, γιατί τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια, φτάνει να μάθουμε να τα διαβάζουμε σωστά. 

«Στον κυβισμό έβλεπα ότι μπορούσε να σχετισθεί με την αρχαία ελληνική αρχή στη σύνθεση, με την άσπιλη αγνότητα, την οικονομία των γραμμών, της μονοκονδυλιάς και του καθαρού περιγράμματος, επίσης δε, με τον ιδιότυπο τρόπο που οι αρχαίοι μεταχειρίζονταν την προοπτική».
Ο θαυμασμός του προς την αρχαία ελληνική τέχνη, αλλά και προς τη βυζαντινή και τη λαϊκή, είναι γνωστός. Είναι όμως εξίσου μεγάλο το ενδιαφέρον του για τη «νέα τέχνη», όπως την ονομάζει, που δεν είναι άλλη από αυτή του Πικάσο, του Μπρακ, του Λεζέ, του Κλέε και άλλων, που δεν έχανε την ευκαιρία να παρουσιάζει μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Το 3ο Μάτι».
Το πλέον προσφιλές θέμα του ήταν η Ύδρα, που τον απασχόλησε για δεκαετίες, ξεδιπλώνοντας το πλούσιο ταλέντο του σε απίθανης έμπνευσης εικόνες από το αγαπημένο του νησί.
Στα πρώτα του έργα, των αρχών της δεκαετίας του ‘30, δείχνει να έχει επηρεαστεί από το φοβισμό κι από την τόλμη του να συνθέτει με βάση το χρώμα, αλλά αμέσως μετά προσφεύγει σε μια γεωμετρικότητα από παράλληλα χρωματικά επίπεδα και ζώνες με χωροπλαστική δομή, που στοχεύουν σε μια ποιητική μεταμόρφωση της πραγματικότητας αφηρημένης πνοής, σύμφωνα με τις αρχές του ορφισμού.
Ο Γκίκας εξακολούθησε και μεταπολεμικά να ζωγραφίζει ελληνικά τοπία, μυθολογικά θέματα και νεκρές φύσεις σε αναζήτηση ενός άλλου χώρου, που πρόσφερε νέες οπτικές εντυπώσεις.

«




Κυκλοφορία, από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) ύστερα από σχετικό αίτημα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), γραμματοσήμου που αναπαράγει γνωστό φωτογραφικό πορτραίτο του συγγραφέα από τον επιστήθιο φίλο του ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκο.



Βιάστηκε λίγο ο Οργουελλ βαφτίζοντας το βιβλίο του "1984" - αν ήξερε τι μας περίμενε θα το τιτλοφορούσε "Μπιγκ Μπράδερ" (Τον Μεγάλο αδελφό που μας παρακολουθεί ) και την δύναμη της Τηλεόρασης να καθοδηγεί την κοινή γνώμη σε στόχους επιθυμητούς καθώς αποδεχόμενη την προπαγάνδα ως ενημέρωση συναρπάσεται, ακολουθεί άβουλα,αξιολογεί άκριτα, υιοθετεί ασυλλόγιστα
Ζούμε τελευταία και οι Έλληνες τηλεθεατές μαζί με την παγκόσμια «τηλεοπτική κοινότητα» μια ιδιόμορφη τραγωδία με άγνωστες δραματικές προεκτάσεις που αδυνατούμε να συλλάβουμε, να κατανοήσουμε και στο μέτρο που το επιτάσσουν οι περιστάσεις και το απαιτούν οι – ου μενετοί – καιροί, να ερμηνεύσουμε παραγωγικά.



Η υπεύθυνη του τομέα θεάτρου κ. Μ. Γκατζέλη, εμψυχώτρια αυτού του καλλιτεχνικού σχήματος εδώ και 17 χρόνια, επέλεξε το συγκεκριμένο έργο λόγω της συνάφειας της επικαιρότητας με την κοινωνική, πολιτική και καλλιτεχνική πραγματικότητα της εποχής του Αριστοφάνη.
Στον «Πλούτο» ο μεγαλύτερος κωμωδιογράφος της αρχαιότητας, «παίζει» με μια αλληγορία πλούτου - πενίας με τέτοιο τρόπο ώστε να προετοιμάζει ανάλογους τύπους που θα κυριαρχήσουν στην ευρωπαϊκή κωμωδία 2.000 χρόνια μετά.


Αντίπαλοί τους οι «Κεντρικές Δυνάμεις», Βούλγαροι, Γερμανοί, Αυστροούγγροι και αργότερα Τούρκοι.
Η παραβίαση της ελληνικής ουδετερότητας οδήγησε στον Εθνικό Διχασμό.
Ως κορωνίδα στα προβλήματά της προστέθηκε η καταστροφική πυρκαγιά τον Αύγουστο του 1917.
Τον Μάιο του 1918 με τη μάχη του Σκρα αρχικά και της Δοϊράνης στη συνέχεια οι σύμμαχοι επέτυχαν την κατάρρευση του μετώπου των «Κεντρικών Δυνάμεων».

